LABİRENT

AYBARS YÜCEL Parkın çıkışına doğru yan yana yürüyorduk.Ne ben konuşuyordum...Ne de İzel.Aramızdaki sessizlik garipti.Eskiden bu sessizlik öfkeyle dolardı.Şimdi ise...Sanki ikimiz de yanlış bir kelime söylersek yeniden birbirimizi kaybedecekmişiz gibi dikkatliydik.Arabaya vardığımızda uzaktan kumandayla kilidi açtım.Kapıyı onun için araladım.İzel birkaç saniye arabaya bakıp bana döndü."Bu kadar sessiz olman alışık olduğum bir şey değil."Kapıyı tutmaya devam ettim."Eskiden konuşarak her şeyi düzeltebileceğimi sanıyordum.""Peki şimdi?"Acı bir gülümseme yerleşti yüzüme."Şimdi bazen susmanın daha doğru olduğunu öğrendim."İzel cevap vermedi.Sessizce arabaya bindi.Ben de sürücü koltuğuna geçtim.Motor çalıştı.Ama hiçbirimiz emniyet kemerini bile takacak kadar acele etmiyorduk.Yağmur ince ince yağmaya başlamıştı.Silecekler camın üzerindeki damlaları yavaşça siliyordu.İzel başını cama yasladı.Dışarıyı izliyordu.Bir süre sonra kısık bir sesle konuştu."Aybars...""Hı?""Hiç düşündün mü?""Neyi?""Eğer o gece doğum günüme gitmeseydim...""...hayatımız nasıl olurdu?"Bu soru beklemediğim kadar ağırdı.Direksiyonu biraz daha sıkı tuttum."Herhâlde...""...ikimiz de birbirimizi tanımıyor olurduk."İzel buruk bir şekilde gülümsedi."Belki de daha iyiydi.""Hayır."Cevabım o kadar hızlı çıkmıştı ki ben bile şaşırdım.İzel bana döndü."Niye?"Derin bir nefes aldım."Çünkü seni bu şekilde tanımış olsam bile...""...yine tanımayı seçerdim."İzel bakışlarını tekrar ön cama çevirdi.Bu kez uzun süre konuşmadı.Şehrin ışıkları yağmur damlalarının arasından bulanık görünüyordu.Kırmızı ışıkta durduk.Arabada yalnızca motorun sesi vardı.İzel ellerini montunun ceplerine sokmuştu.Parmaklarının hafifçe titrediğini fark ettim."Üşüyor musun?""Biraz."Arabanın kaloriferini biraz daha açtım."Söyleseydin.""Her şeyi söylemeye alışık değilim."Bu cümle beni susturdu.Haklıydı.İçine atmaya alışmıştı.Ben ise çoğu zaman görmemiştim.Yaklaşık on dakika sonra sahile yakın, sessiz bir yolda arabayı kenara çektim.İzel şaşkınlıkla bana baktı."Eve gitmeyecek miydik?""Gideceğiz.""O zaman neden durduk?"Motoru kapattım.Çevremizde yalnızca yağmurun sesi vardı."O mektubu okudum."İzel'in yüzündeki ifade değişti."Tamamını mı?""Defalarca."Gözlerini kaçırdı."Keşke yazmasaydım.""Hayır."Başımı iki yana salladım."İyi ki yazmışsın.""Neden?""Çünkü ilk defa...""...sustuğunda neler hissettiğini anladım."İzel gözlerini kapattı."Çok geç değil mi?"Belki de öyleydi.Ama bunu söylemeye dilim varmadı."Geç olsa bile...""...anlamak hiç anlamamaktan iyidir."İzel yavaşça bana döndü."Ben seni affetmeye çalışmıyorum.""Bunu istemiyorum.""Sadece..."Sözlerini toparlamak için durdu."...artık nefret ederek yaşamak istemiyorum."Bu cümle içimde bir yere dokundu."Ben de."Sessizlik yeniden aramıza yerleşti.Bu kez rahatsız edici değildi.İzel derin bir nefes aldı."Elif'i bulduğunda...""...ona kızma.""Onun yaptığı hataların bedelini zaten yeterince ödedi."Başımı hafifçe salladım."Söz veremem.""Niye?""Çünkü bazı cevaplara hâlâ ihtiyacım var.""Ben de."İkimiz de aynı anda gülümsedik.Küçücük...Yorgun...Ama gerçek bir gülümsemeydi.Yağmur yavaş yavaş dinmeye başlamıştı.Motoru yeniden çalıştırdım."Bu sefer gerçekten seni eve bırakıyorum."İzel camdan dışarı baktı."Tamam."Araba ağır ağır hareket etti.Geçmiş peşimizi bırakmamıştı.Sorular hâlâ cevapsızdı.Kerem'in sakladığı gerçekler, eksik dosya ve beş yıl önce yaşananlar hâlâ aramızda duruyordu.Ama ilk kez...İkimiz de aynı arabada, aynı yöne doğru gidiyorduk.Ve belki de bu, her şey düzelmese bile yeniden başlayabilmek için atılan ilk adımdı.