LABİRENT

AYBARS YÜCEL Araba ağır ağır evin demir kapısından içeri girdi.Motoru durdurduğumda ikimiz de birkaç saniye yerimizden kıpırdamadık.İzel camdan eve baktı.Derin bir nefes verdi."Elif'i görmek istiyorum."Başımı ona çevirdim."Emin misin?""Emin değilim."Acı bir tebessüm etti."Ama görmek zorundayım."Onun yüzünü birkaç saniye izledim.Yorgundu.Solgundu.Hastaneden yeni çıkmıştı.Ama gözlerindeki kararlılık eskisi gibiydi."Sana zarar gelmesine izin vermem."dedim.İzel başını hafifçe salladı."Bu cümleyi ilk defa inanarak söylediğini hissediyorum."Arabadan indik.Bahçeye doğru yürüdük.Akşam rüzgârı ağaçların dallarını sallıyordu.Evin bütün ışıkları yanıyordu.Bu garipti.Normalde bu saatte ev bu kadar aydınlık olmazdı.Kapıya yaklaştım.Anahtarı çevirdim.Kapı yavaşça açıldı.Ev...Fazla sessizdi.İzel de bunu fark etmiş olacak ki bana baktı."Bir tuhaflık var."Ben de aynı şeyi hissediyordum.İçeri girdik.Salon bomboştu.Masanın üzerindeki fincan hâlâ sıcaktı.Sanki biri birkaç dakika önce kalkmış gibiydi.Tam Elif'e seslenecekken...Üst kattan yankılanan bir kahkaha bütün evi doldurdu.İzel irkilerek bana baktı."Elif..."Kahkaha bir kez daha duyuldu.Bu kez daha yüksekti.Daha alaycıydı.Merdivenlere yöneldik.Adımlarımız hızlandı.Koridorun sonuna geldiğimizde...Elif'i gördük.Koridorun ortasında ayakta duruyordu.Bize bakıyordu.Ve durmadan gülüyordu.Öyle bir gülüyordu ki...Sanki yıllardır beklediği an sonunda gelmişti.İzel kaşlarını çattı."Elif..."Elif alkışlamaya başladı."Bravo."Bir alkış daha."Gerçekten bravo."İzel şaşkınlıkla ona baktı."Ne oluyor?"Elif kahkahasını zar zor bastırdı."Ablacığım...""Sen gerçekten hiçbir şeyi fark etmedin."İzel'in yüzündeki ifade yavaş yavaş değişmeye başladı."Ne demek istiyorsun?"Elif birkaç adım öne çıktı.Yüzünde küçümseyen bir gülümseme vardı."Sen hep beni koruduğunu sandın.""Öyle değil miydi?""Hayır."Sesi buz gibiydi."Sen sadece benim işimi kolaylaştırdın."İzel'in kaşları çatıldı."Neyin işini?"Elif başını yana eğdi."İki yıldır...""...başka biri için çalışıyorum."O an içimde kötü bir his oluştu.İzel ise olduğu yerde donup kalmıştı."Kimin için?"Elif cevap vermedi.Sadece arkasına baktı.Koridorun karanlığından ağır adımlar duyuldu.Bir siluet ortaya çıktı.Sonra yüzü ışığa girdi.Kerem.Elleri cebindeydi.Sakin adımlarla Elif'in yanına geldi.İzel'in gözleri büyüdü."Kerem..."Fısıltı gibiydi sesi."Bu da ne demek oluyor?"Kerem konuşmadı.Sadece Elif'e baktı.Elif ise alaycı bir ifadeyle sözü devraldı."Tanıştırayım mı?""Zaten tanışıyorsunuz."Kahkaha attı."Ben iki yıldır Kerem'le birlikte hareket ediyorum."İzel'in yüzündeki şaşkınlık yerini kırgınlığa bırakıyordu."Yalan söylüyorsun.""Keşke."Elif omuz silkti."Ama gerçekler bazen insanın canını acıtıyor."İzel bir adım attı."Neden?""Neden böyle bir şey yaptın?"Elif gözlerini kısmıştı."Çünkü yıllarca senin gölgende yaşadım.""Sen hep güçlü ablaydın.""Herkes seni konuşuyordu.""Ben ise...""...hep senin küçük kardeşindim."İzel başını iki yana salladı."Bu yaptığını açıklamaz.""Açıklamak zorunda da değil."Elif'in sesi sakindi."Ben sadece hedefime ulaşmaya çalıştım.""Hedefin neydi?"İzel'in sesi bu kez sertti.Elif'in dudaklarında ince bir tebessüm oluştu."Seni oyunun dışına itmekti.""Kendini savunamayacağın bir noktaya getirmekti.""Bunun için planlar yaptım.""Bazıları işe yaradı.""Bazıları yaramadı."Sonra bakışlarını bana çevirdi."En büyük engel ise sendin, Aybars."Kaşlarımı çattım."Ben mi?""Evet.""Sana karşı nefret beslemesini bekliyordum.""Ama ne zaman işler istediğim gibi gitse...""...sen ortaya çıktın."İzel sessizce Elif'e bakıyordu.Hayal kırıklığı yüzünden okunuyordu."Yani..."dedi kısık bir sesle,"...bunca zamandır bana söylediklerin..."Elif sözünü tamamladı."...rolün bir parçasıydı."Koridorda ağır bir sessizlik oluştu.Ben Kerem'e baktım.O ise tek kelime etmeden bizi izliyordu.Bu sessizlik, yaklaşan daha büyük hesaplaşmanın habercisi gibiydi.

Çünkü artık maskeler düşmeye başlamıştı, ama hâlâ cevap bekleyen çok fazla soru vardı.