LABİRENT

AYBARS – 6.

BÖLÜMİnsanların en büyük hatası nedir biliyor musunuz?Karşılarındaki kişiyi tanıdıklarını sanmaları.İzel de beni tanıdığını sanıyordu.Sakin.Mantıklı.Yardım etmeye çalışan biri.Ne kadar yanıldığını bilseydi muhtemelen şu an bu kafede benimle oturmazdı.İzel karşımdaki sandalyede oturuyordu.Ama aklı burada değildi.Belli oluyordu.Parmakları kahve fincanının etrafında dolaşıyor, gözleri sürekli başka yerlere kayıyordu.Düşünüyordu.Ve bu hoşuma gitmiyordu.Çünkü düşünen insanlar planları bozar.Masaya bıraktığı telefonu fark ettim.Ekran kısa süreliğine yandı.Bir mesaj.İzel hızla ekranı kapattı.Ama geç kalmıştı.Bir isim görmüştüm.Ve o isim bütün dikkatimi çekmişti."Bir şey mi saklıyorsun?"Başını kaldırdı.Kaşları çatıldı."Ne?""Sorduğumu duydun.""Hayır."Yalan.Bunu anlamak zor değildi.Kafede hafif bir müzik çalıyordu.İnsanlar gülüyordu.Garsonlar dolaşıyordu.Ama bizim masamızın etrafındaki hava gittikçe ağırlaşıyordu."İfade vermeye gideceğim."Birden konuştu.Ben sessiz kaldım."Bugün."İşte bu kötüydü.Çok kötü.İçimdeki bütün alarmlar aynı anda çalmaya başladı.Eğer gerçekten gidip suçu üstlenirse...Elif yer altına karışırdı.Bir daha bulunamazdı.Ve ben kardeşimin ölümünün cevabını asla öğrenemezdim."Yapmayacaksın."İzel güldü.Ama o gülümseme mutlu değildi."Yine mi emir veriyorsun?""Bu emir değil.""Öyle mi?"Başını eğdi."Çünkü bana öyle geliyor."Çenem gerildi.Sabır.Sadece biraz daha sabır."İzel.""Ne?""Sana bir soru soracağım.""Dinliyorum."Masaya doğru eğildim."Kardeşin seni suçlu bıraktı."Sessizlik."Kaçtı."Sessizlik."Ellerine kan sürdü."Bu kez gözleri kaçtı."Yeter.""Kabul etmek istemiyorsun.""Yeter dedim.""Ama gerçek değişmiyor."Birkaç saniye birbirimize baktık.İlk pes eden o olmadı.Ben de olmadım.Sonunda derin bir nefes aldı."Sen Elif'i tanımıyorsun.""Belki.""Ama ben tanıyorum."İçimden acı bir şekilde güldüm.İnsanlar en çok aileleri hakkında yanılırdı."Ya sen tanımıyorsan?"Bu kez cevabı hemen gelmedi.İşte o sessizlik beni düşündürdü.Çünkü ilk kez emin görünmüyordu.Ama sonra beklenmedik bir şey söyledi."Ne olursa olsun onu ele vermeyeceğim."Kalbim bir anlığına durdu.İşte buydu.Korktuğum şey tam olarak buydu.Başımı hafifçe yana eğdim."O kadar mı eminsin?""Evet.""Peki."Sandalyeme yaslandım."Öyleyse seni de dinle."İzel kaşlarını çattı."Sakladığın her şey..."Yavaş konuştum."Her eksik bilgi...""Her yalan..."Bir saniye durdum."Sonunda dönüp seni vurur."İzel'in yüzündeki ifade değişti."beni tehdit mi ediyorsun?"Sessizce güldüm."Hayır."Ama gözlerimi ondan ayırmadım."Bunu hayat yapıyor."Masadaki sessizlik büyüdü."Bir seçim yapacaksın İzel."Dedim."Ya gerçeği öğreneceksin.""Ya da gerçeğin altında kalacaksın."İlk kez gözlerinde korku gördüm.Küçük bir korku.Ama oradaydı.Ve o an şunu fark ettim.İzel'in planımı bozma ihtimali vardı.Ama benim de onun bütün dünyasını altüst edecek bir gerçeğim vardı.Henüz zamanı değildi.Ama yaklaşıyordu.Çünkü Elif'in sakladığı sır...Sadece bir cinayet değildi.Daha büyük bir şeydi.Ve o sır ortaya çıktığında...İzel, kardeşini tanıdığını bir daha asla iddia edemeyecrk