LABİRENT

AYBARS YÜCELKoridordaki sessizlik boğazımı sıkıyordu.Elif'in söyledikleri duvarlara çarpıp tekrar tekrar kulağımda yankılanıyordu."İki yıldır Kerem'le birlikte hareket ediyorum."İzel hiç konuşmuyordu.Sadece Elif'e bakıyordu.O bakış...Hayatım boyunca gördüğüm en ağır bakışlardan biriydi.Ne gözyaşı vardı...Ne de korku.Sadece büyük bir hayal kırıklığı.İzel yavaşça başını eğdi.Acı bir tebessüm etti."Demek..."diye fısıldadı."...hepsi yalandı."Elif omuz silkti."İşime yaradığı sürece evet."İzel gözlerini kapattı.Derin bir nefes aldı.Sonra yeniden başını kaldırdı."Ben..."Sesi titremiyordu."...senin için herkesi karşıma aldım."Bir adım attı."Senin için suçlandım."Bir adım daha..."Senin için hayatımı mahvettim."Elif'in yüzündeki alaycı ifade değişmedi."Kimse sana bunları yap demedi."İzel'in çenesi sıkıldı."Demedi.""Hep ben seçtim.""Çünkü sen benim kardeşimsin sandım."Koridorun havası ağırlaştı.İzel'in yumrukları sıkılmıştı.Ben bulunduğum yerden kıpırdamadan onları izliyordum.Elif ise en ufak bir geri adım atmıyordu."Ablacığım..."dedi alaycı bir sesle."Masallar bitti."İşte o an...İzel'in sabrı da bitti.Bir anda sert adımlarla Elif'e doğru yürüdü."Sen..."Sesi ilk kez bu kadar yüksekti."...bana bunu nasıl yaparsın!"Elif'in tam karşısına geldi.Aralarında yalnızca birkaç santimetre kalmıştı."Ben seni korurken...""...sen beni satıyordun!"Koridor İzel'in sesiyle doluyordu."Tek bir gün mü üzülmedin?""Tek bir gece mi vicdanın sızlamadı?"Elif cevap vermedi.Sadece küçümseyen bir ifadeyle baktı."Konuş!"diye bağırdı İzel."Konuşsana!"İzel öfkeyle elini kaldırdı.Tam Elif'e doğru hamle yapacakken...Araya bir kol girdi.Kerem.Kerem tek hamlede İzel'in bileğini tuttu."Sakin ol."İzel sertçe kolunu çekmeye çalıştı."Bırak!""Bırak dedim!"Kerem bırakmadı."Şu an öfkeyle hareket ediyorsun.""Öfke mi?"İzel acı acı güldü."Sen buna öfke mi diyorsun?""İki yıldır beni kandırıyor!""Hayatımla oynuyor!""Sakinleş."Kerem'in sesi hâlâ sakindi.Ama tutuşu kararlıydı.İzel yeniden kurtulmaya çalıştı."Çekil önümden!""Hayır.""Neden?""Çünkü şu an ikiniz de sadece birbirinizi daha fazla incitirsiniz."İzel gözlerini Kerem'e çevirdi."Ona hâlâ sahip çıkıyorsun.""Sahip çıkmıyorum.""Öyle görünüyor.""Onun zarar görmesine izin vermeyeceğim."Bu cümleden sonra İzel birkaç saniye sustu.Yüzünde kırgın bir gülümseme belirdi."Demek mesele bu."Kerem kaşlarını çattı."Ne demek istiyorsun?""Ben acı çekerken herkes sustu.""Şimdi sıra ona gelince...""...hepiniz konuşmaya başladınız."Koridor yeniden sessizliğe gömüldü.Ben sonunda bir adım öne çıktım."İzel."O bana bile bakmadı.Gözlerini Elif'ten ayırmıyordu.Elif ise ilk kez gülmüyordu.Yüzündeki kendinden emin ifade hafifçe sarsılmıştı.İzel yavaşça başını salladı."Artık anladım."Sesi sakindi.Ama bu sakinlik bağırmasından daha ürkütücüydü."Bugün burada kardeşimi kaybetmedim."Derin bir nefes aldı."Çünkü meğer benim yıllardır bildiğim Elif...""...çoktan yok olmuş."Bu sözlerden sonra kolunu Kerem'in elinden yavaşça çekti.Bu kez direnmedi.Sadece birkaç adım geri gitti.Gözlerini tek tek hepimizin üzerinde gezdirdi.Önce Elif'e...Sonra Kerem'e...En son bana baktı.O bakışta öfke kadar yorgunluk da vardı.Koridorda kimse konuşmuyordu.Çünkü bazen en ağır hesaplaşmalar...Sessizlik içinde yaşanıyordu.