LABİRENT

AYBARS YÜCEL Koridordaki sessizlik birkaç saniye sürdü.Kimse konuşmuyordu.İzel'in bakışları hâlâ Elif'in üzerindeydi.O bakışlarda öfke vardı.Ama öfkeden daha ağır bir şey daha vardı.İhanet.Elif ise duvara yaslanmış, kollarını göğsünde bağlamıştı.Yüzündeki alaycı ifade geri dönmüştü."Biliyor musun, abla?"dedi dudaklarının kenarı yukarı kıvrılırken."Senin en büyük hatan neydi?"İzel tek kelime etmedi."Bana fazla güvenmendi."Koridorda derin bir sessizlik oluştu.Elif başını hafifçe yana eğdi."Hâlâ sana söylemediğim bir şey daha var."İzel'in kaşları çatıldı."Neymiş o?"Elif'in yüzündeki gülümseme daha da büyüdü."O gece..."Kısa bir duraksama yaptı."...evimize gelen polisler var ya..."İzel'in yüzündeki ifade yavaş yavaş değişmeye başladı."Ne olmuş onlara?"Elif kahkaha attı."Onları arayan bendim."İzel olduğu yerde dondu."...Ne?""Evet."Elif hiç pişman görünmüyordu."İlk telefonu ben açtım.""Adresi ben verdim.""Polisler yoldayken...""...ellerimdeki kanı senin üzerine sürüp bıçağı da yanına bırakan bendim."İzel'in nefesi düzensizleşti."Yalan söylüyorsun...""Hayır.""Yalan!"İzel'in sesi bütün koridorda yankılandı."Yalan söylemeyi bırak!"Elif omuz silkti."İnanıp inanmamak sana kalmış.""Ama o gece...""...her şey planladığım gibi ilerledi."İzel'in gözleri dolmuştu.Öfkeden.Hayal kırıklığından."Sen..."dedi dişlerini sıkarak."...beni kendi ellerinle ateşe attın.""Hayır."Elif alaycı bir şekilde başını salladı."Sen zaten ateşin içine yürümeye hazırdın."İşte o an...İzel'in bütün sabrı tükendi.Hızlı adımlarla Elif'e yöneldi."Yeter!"diye bağırdı.Elif geri çekilmek istedi.Ama geç kalmıştı.İzel iki eliyle Elif'in saçlarından tuttu."Senin için..."Sesi titriyordu."...ben hayatımı mahvettim!"Elif acıyla yüzünü buruşturdu."İzel, bırak!""Sen sustuğun için ben suçlandım!""Canımı acıtıyorsun!""Benim canımı hiç düşündün mü?"Koridorun içinde büyük bir kargaşa oluşmuştu.Kerem hemen öne çıktı."İzel!"Kolunu uzattı.Ama İzel onu sertçe itti."Karışma!"Elif saçlarından kurtulmaya çalışıyordu."Sen hiçbir şey yapamazsın!"diye bağırdı."En fazla bana bağırırsın!""Çünkü sen...""...hiçbir zaman gerçekten güçlü olamadın!"Bu sözler İzel'i daha da öfkelendirdi."Sus!"İzel'in sesi çatladı.Elif geri çekilmeye çalışırken dengesini kaybetti ve duvara yaslandı.Tam o sırada ben aralarına girdim."Yeter!"Sesim koridorda yankılandı.İzel'in bileklerini dikkatlice tuttum ve onu Elif'ten birkaç adım geri çektim."İzel, dur.""Hayır!""Nefes al.""Bırak beni!"Kurtulmaya çalışıyordu.Omuzları öfkeyle titriyordu."Onun yüzüne bakmaya bile dayanamıyorum!"Bana döndü."Gördün mü?""Her şeyi planlamış!""Benim hayatımı çalmış!"Söyleyecek söz bulamıyordum.Çünkü duyduklarımız...Benim için de ağırdı.Elif yavaşça saçlarını düzeltti.Yüzündeki gülümseme silinmişti ama sesi hâlâ meydan okur gibiydi."Ne oldu?""Ağırına mı gitti?"İzel yeniden ona doğru hamle yapmak istedi.Bu kez daha sıkı durdum."Hayır."dedim kararlı bir sesle."Bu böyle devam etmeyecek."İzel bana öfkeyle baktı."Bırak!""Seni bırakırsam şu an pişman olacağın bir şey yapabilirsin."İzel birkaç saniye nefes nefese kaldı.Sonra yavaşça direnmeyi bıraktı.Gözlerini Elif'ten ayırmadan konuştu."Bugünden sonra..."Sesi kısılmıştı."...sen benim kardeşim değilsin."Koridor yeniden sessizliğe gömüldü.Bu kez kimse itiraz etmedi.Çünkü söylenen cümle, o evdeki en derin bağı tek bir anda koparmıştı.