LABİRENT

ELİF DEMİR Kapı kapandı.İzel ve Aybars koridorun sonunda gözden kayboldu.Ayak sesleri yavaş yavaş uzaklaştı.Ev yine sessizleşti.Saçlarımı elimle düzelttim.İzel'in biraz önce tuttuğu yer hâlâ sızlıyordu.Aynadaki yansımama baktım.Dağılmış saçlar...Kızarmış gözler...Yanağımın kenarında ince bir çizik...İçimden sadece güldüm."Pek de başarılı değildin, abla."Arkamdan Kerem'in sesi geldi."Bu kadar ileri gitmesini beklemiyordum."Omuz silktim."Ben bekliyordum."Yavaşça pencerenin önüne yürüdüm.Dışarıda yağmur yeniden başlamıştı.Damlalar camdan aşağı süzülüyordu.Kerem yanıma geldi."Neden söyledin?"diye sordu."O gece polisi senin aradığını neden anlattın?"Gözümü bile kırpmadım."Çünkü artık öğrenmesi gerekiyordu.""Bu kadar erken değil.""Geç bile kaldık."Kerem derin bir nefes verdi."İzel bunu kaldırabilecek durumda değildi."Başımı ona çevirdim."İki yıldır hiçbir şey kaldırabilecek durumda değildi.""Yine de sustu.""Peki ben sustum mu?"Kerem cevap vermedi.Acı acı güldüm."Herkes bana canavar gibi bakıyor.""Haklılar."dedi Kerem."Haklı değiller."Kesin bir sesle konuştum."Kimse hikâyenin başını bilmiyor."Sessizlik oldu.Kerem gözlerini bana çevirdi."Anlat."Derin bir nefes aldım."Hatırlıyor musun...""...üç yıl önce babamın borç dosyalarını?"Kerem başını salladı."Evet.""O dosyalarda sadece para yoktu."Kaşlarını çattı."Daha fazlası vardı.""Peki.""Ne vardı?"Camdan dışarı bakmaya devam ettim."Babam sadece borçlu değildi.""Uyuşturucu ağına bulaşmıştı.""Bunu biliyorum.""Hayır."Sertçe başımı iki yana salladım."Tamamını bilmiyorsun."Kerem sustu."Bana yıllar önce ulaştılar.""Kim?""Babamın çalıştığı insanlar."Odanın içinde yine sessizlik oluştu."Dediler ki..."Sesim ilk kez yavaşladı."Bize ait bazı kayıtlar kayboldu.""O kayıtlar ortaya çıkarsa birçok kişi hapse girer.""Bulacaksın.""Bulamazsan..."Gözlerimi kapattım."...önce sen...""...sonra da ablan ölür."Kerem'in yüzü değişti."Elif...""Bitmedi.""Bana iki yıl süre verdiler.""İki yıl boyunca onları oyaladım.""Bazen yalan söyledim.""Bazen bilgi taşıdım.""Bazen de onların güvenini kazandım."Kerem sessizce dinliyordu."Biliyor musun neden İzel'in hapse girmesini istedim?"Bu soruyu sorarken bile sesim değişmedi.Çünkü cevabını yıllardır biliyordum."Çünkü...""...hapishane, onların eline düşmesinden daha güvenliydi."Kerem şaşkınlıkla bana baktı."Ne?""Evet."Acı acı güldüm."Komik değil mi?""Herkes benim ablama ihanet ettiğimi sanıyor.""Oysa ben...""...onu onların ulaşamayacağı tek yere göndermeye çalışıyordum."Kerem uzun süre konuşamadı.Sonunda kısık bir sesle sordu."Peki neden ona söylemedin?"Çünkü söyleseydim...Ablam kaçardı.Kaçarsa da...Onlar peşini bırakmazdı."Odanın içinde ağır bir sessizlik oluştu."Ama plan bozuldu."dedim."Aybars yüzünden."Kerem başını kaldırdı."Nasıl?""Çünkü Aybars, İzel'in peşini bırakmadı.""Her defasında ortaya çıktı.""İzel'i yalnız bırakmadı.""Ben de planı tamamlayamadım."Başımı duvara yasladım."Şimdi ise...""...onlar sabrını kaybetti."Kerem'in yüzü ilk kez ciddileşti."Yani artık...""Evet."Sözünü ben tamamladım."Artık sadece İzel değil...""...hepimiz hedefiz."Pencereden dışarı baktım.Yağmur şiddetlenmişti.Camın üzerindeki yansımam bana yabancı geliyordu.İnsanlar bana hain diyecek.Belki haklı olacaklar.Belki olmayacaklar.Ama tek bir şeyden hâlâ pişman değildim.Eğer zamanı geri alabilseydim...Yine aynı yolu seçerdim.Çünkü bazen bir insanı korumak...Onun senden sonsuza kadar nefret etmesini göze almayı gerektirir.Ve ben...Bunu iki yıl önce kabul etmiştim.