LABİRENT

ELİF DEMİRKerem uzun süre konuşmadı.Sadece bana baktı.Sanki karşısındaki kişinin gerçekten ben olup olmadığını anlamaya çalışıyordu."İki yıldır..."dedi sonunda."İki yıldır bütün bunları tek başına mı taşıdın?"Gözlerimi kaçırdım."Taşımak zorundaydım.""Hayır, Elif."Sesi bu kez daha sertti."Sen taşımadın.""Sen herkesin canını yaktın."Bu söz canımı acıttı.Çünkü doğruydu.Başımı kaldırıp ona baktım."Biliyorum."Kerem sustu."Yaptıklarımın doğru olduğunu söylemiyorum.""Pişman mısın?"Bu soru odanın içinde asılı kaldı.Pencereye doğru yürüdüm.Yağmur damlaları camda iz bırakıyordu."Hayır."Kerem kaşlarını çattı."Hiç mi?""Hayır."Sesim sakindi."Çünkü pişman olursam...""...bunca şeyi neden yaptığımı inkâr etmiş olurum.""İzel'in nefret etmesi...""Benim için kolay değil.""Onun bana öyle bakması..."Bir an durdum."...hayatımda gördüğüm en ağır şeydi."Kerem yavaşça yaklaştı."O zaman neden ona gerçeği anlatmadın?"Gülümsedim.Ama o gülümsemenin içinde mutluluk yoktu."Çünkü İzel beni dinlemezdi.""Bana inanmazdı.""Ve inanması için onu tehlikeye atmam gerekirdi."Kerem başını salladı."Yine de...""Yine de ne?""Onu kardeşin olarak görüyorsun."Gözlerimi kapattım.Bu sorunun cevabını biliyordum."Evet."Fısıltıyla söyledim."Her ne kadar bana nefretle baksa da...""Her ne kadar beni affetmese de...""Benim ablam."Sessizlik oldu.Tam o sırada telefonum titredi.Ekrana baktım.Gelen mesaj tek bir cümleden oluşuyordu."Plan değişti.

Kayıtları bulamadınız.