LABİRENT

AYBARS YÜCELMotorun sesi geceyi ikiye bölüyordu.İzel yan koltukta oturuyordu.Başını cama yaslamıştı.Sokak lambalarının sarı ışıkları yüzüne vuruyor, her birkaç saniyede bir yüzündeki ifade değişiyormuş gibi görünüyordu.Elif'in söyledikleri...Kerem'in sessizliği...O mesaj...Hepsi üst üste gelmişti.Ben direksiyona bakıyordum.Ama aklım bambaşka yerdeydi.Bir anda telefonum titredi.Bilinmeyen numara.Normalde açmazdım.Bu kez açtım."Alo."Karşı taraftan mekanik gibi çıkan bir erkek sesi duyuldu."Dinle Aybars."Kaşlarımı çattım."Kimsin sen?""İsimlerin önemi yok."Ses soğuktu.Duygusuzdu."Önemli olan...""...verdiğimiz karar."Direksiyonu biraz daha sıktım."Ne istiyorsun?"Kısa bir sessizlik oldu.Sonra sadece tek cümle kurdu."Artık hedef Elif değil."Kalbim sıkıştı.Adam devam etti."Artık hedef İzel."Telefon bir anda kapandı."Alo?"Sessizlik.Tekrar aradım.Numara kullanım dışıydı.İzel bana döndü."Ne oldu?"Başta söylemek istemedim.Ama artık saklayacak zaman yoktu."Bizi aradılar.""Kim?""Bilmiyorum.""Neden?"Derin bir nefes aldım."Artık hedef sensin."İzel'in yüzü hiç değişmedi.Sadece birkaç saniye bana baktı."Bekliyordum."Şaşkınlıkla ona döndüm."Ne?""Elif'in anlattıklarından sonra...""...sıranın bana geleceğini biliyordum."İçimde garip bir öfke yükseldi."Bu kadar sakin olamazsın."Sakin bir sesle cevap verdi."Bağırırsam değişecek mi?"Hayır.Değişmeyecekti.Tam o sırada...Arkamızdan iki aracın farları yandı.Dikiz aynasına baktım.Siyah bir cip.Arkasında bir tane daha.İkisi de hızlanıyordu.Kaşlarımı çattım."İzel.""Hı?""Arkaya bakma.""Neden?""Bakma dedim."Ama dinlemedi.Omzunun üzerinden arka cama baktı.Yüzündeki ifade değişti."Bizi mi takip ediyorlar?""Evet.""Olamaz..."Gaz pedalına bastım.Araba hızlandı.Arkadaki araçlar da hızlandı.İzel emniyet kemerini daha sıkı tuttu."Aybars...""Sakin ol.""Nasıl sakin olayım!""Onlar bizi istiyor.""Hayır."dedim dişlerimi sıkarak."Onlar seni istiyor."Gece yarısının boş yollarında kovalamaca başlamıştı.Bir kavşaktan sertçe döndüm.Lastikler asfalta sürtündü.İzel kapıyı tuttu."Aybars!""Başını eğ!"Arkamızdaki araçlardan biri aniden önüme kırmaya çalıştı.Son anda direksiyonu çevirdim.İki araç neredeyse birbirine değecekti.İzel derin nefes alıyordu.Kalbi o kadar hızlı atıyordu ki ben bile duyabiliyordum.Telefonum yeniden çaldı.Bu kez hoparlöre aldım.Aynı mekanik ses."Kaçamazsınız.""Sen kimsin!""Yanındaki kızı teslim et.""Aksi hâlde..."Sözünü bitirmedi.İzel eğilip telefona doğru konuştu."Benden ne istiyorsunuz?"Adam birkaç saniye sustu.Sonra ilk kez hafifçe güldü."Son anahtar sensin."İzel'in kaşları çatıldı."Ne anahtarı?""Tüm dosyaların.""Beş yıl önce kaybolan kayıtların.""Neden ben?""Çünkü onlar sende."Telefon kapandı.İzel bana döndü."Ne demek istedi bu?""Bilmiyorum.""Aybars...""Gerçekten bilmiyorum."Arkadaki araçlardan biri yeniden yaklaşmaya başladı.Bu kez tamponumuza kadar gelmişti.Bir anda sertçe vurdu.Araba sarsıldı.İzel koltuğa tutundu."Aybars!""İyiyim."Tekrar hızlandım.Ama içimde tek bir düşünce vardı.Artık bu sadece intikam değildi.Birileri...Beş yıl önce kaybolan bir sırrın peşindeydi.Ve o sırrın merkezine...İzel'i koymuşlardı.Gece daha yeni başlıyordu.Ben ise ilk kez gerçekten korkuyordum.Çünkü bu kez kaybedersem...Sadece bir savaşı değil...İzel'i de kaybedecektim.