LABİRENT

AYBARS YÜCELArabanın direksiyonunu daha sıkı kavradım.Arkamızdaki siyah araçlar hâlâ peşimizi bırakmıyordu.Farları dikiz aynasını dolduruyordu.İzel sessizdi.Az önce telefonda duyduğumuz cümle ikimizin de zihnine kazınmıştı."Son anahtar sensin."Ne demekti bu?Neden İzel?Neden beş yıl sonra?Soruların hiçbiri cevap bulmuyordu.Bir ara göz ucuyla ona baktım.Başını cama yaslamıştı.Yorgundu.Ama pes etmiş gibi görünmüyordu.Bir an bana döndü."Neye bakıyorsun?""Hiç."Kaşını kaldırdı."Yalan söylemeyi beceremiyorsun."İstemeden gülümsedim."Sanırım."İzel de çok belli belirsiz gülümsedi.O kadar küçüktü ki...Belki bir saniye bile sürmedi.Ama o an içime garip bir his çöktü.Sanki...Bu gülümsemeyi ileride çok özleyecekmişim gibi.Neden böyle hissettiğimi bilmiyordum.İnsan bazen yaklaşan felaketin sesini duymaz.Sadece kalbi huzursuz olur.Benimki de öyleydi.Şehir yavaş yavaş arkamızda kalıyordu.Yol kenarındaki ağaçlar karanlığın içinde kayboluyor, yalnızca farların aydınlattığı birkaç metreyi görebiliyorduk.İzel sessizliği bozdu."Aybars.""Hı?""Eğer..."Durdu.Sonra başını iki yana salladı."Boş ver.""Söyle."Derin bir nefes aldı."İnsan bazen bazı şeylerin sonunun kötü biteceğini hisseder mi?"Bu soru, göğsümün tam ortasına oturdu."Neden bunu sordun?""Bilmiyorum."Camdan dışarı baktı."Son zamanlarda...""...garip hissediyorum.""Sanki ne yaparsam yapayım...""...bir şey değişmeyecekmiş gibi."Direksiyondaki ellerimi sıktım."Saçmalama.""Umarım saçmalıktır."Bir süre daha sustu.Sonra usulca ekledi:"Çünkü ilk defa...""...gelecekten korkuyorum."Araba sessizce ilerlerken yağmur yeniden başladı.İnce damlalar ön cama düşüyordu.Silecekler ritmik bir ses çıkarıyordu.O sesin arasında İzel'in sesi yeniden duyuldu."Bir söz verir misin?"Hiç düşünmeden cevap verdim."Veririm.""Daha ne isteyeceğimi bilmiyorsun.""Yine de veririm."Bu kez bana baktı.Gözlerinin içinde alışık olmadığım bir hüzün vardı."Eğer bir gün...""...yanlış bir seçim yapmak zorunda kalırsan...""...öfkenle değil, vicdanınla karar ver."Ne demek istediğini tam anlayamadım."Niye böyle konuşuyorsun?"Omuz silkti."İçimden geldi."Başımı iki yana salladım."Hiçbir şey olmayacak."İzel cevap vermedi.Sadece önüne döndü.Ben de konuşmadım.Ama içimde büyüyen o huzursuzluk artık susturulacak gibi değildi.Bazı insanlar yaklaşan fırtınayı gökyüzünden anlar.Ben ise...İzel'in sessizliğinden anlamaya başlamıştım.Ve bilmediğim bir şey daha vardı.Hayat bazen insana en ağır bedeli, en çok korumaya çalıştığı kişi üzerinden ödetirdi.O gece bunu bilmiyordum.Sadece direksiyonu biraz daha sıkı tutuyordum.Ve içimden, nedenini açıklayamadığım tek bir cümle geçiyordu:"Ne olursa olsun... seni kaybetmeyeceğim."Oysa kader...Bazen en büyük yeminleri bile sessizce sınamaya hazırlanıyordu.