LABİRENT

AYBARS YÜCELGece ilerledikçe yollar boşalıyordu.Şehrin ışıkları arkamızda küçülüyor, önümde ise sadece karanlık uzanıyordu.İzel başını cama yaslamıştı.Uyumuyordu.Ama konuşmuyordu da.İnsan bazen susarak bağırırmış.Ben bunu en çok İzel'de görüyordum.Direksiyonu sıkıca tutarken istemsizce ona baktım.Hastaneden yeni çıkmıştı.Saçlarının birkaç teli yüzüne düşmüştü.Yorgundu.Ama nedense o an onu ilk kez bu kadar dikkatli izliyordum.Sanki zihnim, bu anı ezberlemeye çalışıyordu."Neden bakıyorsun?"diye sordu, gözlerini yoldan ayırmadan."Bilmem.""Yine yalan."İnce bir gülümseme belirdi yüzünde."Sen kötü yalan söylüyorsun, Aybars."Ben de istemsizce gülümsedim."Biliyorum."Aramızda birkaç saniyelik sessizlik oluştu.Sonra İzel usulca konuştu."İnsan...""...bir gün her şeyin biteceğini hisseder mi?"Bu soruyu daha önce de sormuştu.Ama bu kez sesi farklıydı.Sanki cevabı zaten biliyordu."Bitmeyecek."dedim hiç düşünmeden."Ben izin vermem."İzel başını bana çevirdi."Güzel cümle.""Gerçek.""Hayır."Başını yavaşça iki yana salladı."Bu sadece inanmak istediğin şey."Kalbimin üzerinde görünmez bir ağırlık vardı.Onu susturmak ister gibi konuyu değiştirdim."Yarın farklı olacak.""Neye göre?""Çünkü artık gerçekleri biliyoruz."İzel camdan dışarı baktı."Gerçekleri bilmek...""...her zaman insanı kurtarmıyor."Yağmur hızlandı.Farların önünden geçen damlalar, sanki küçük yıldızlar gibi parlıyordu.İçimde açıklayamadığım bir huzursuzluk büyüyordu.İlk kez...Kazanacağımıza inanmıyordum.Birkaç dakika sonra arabayı tenha bir benzin istasyonunda durdurdum.Yakıt almam gerekiyordu.Motoru kapattım."İki dakika."dedim.İzel başını salladı."Tamam."Arabadan inerken istemsizce arkamı döndüm.Hâlâ içeride oturuyordu.Kollarını kendine sarmıştı.O görüntü...Nedense hafızama kazındı.Bir an aklımdan tuhaf bir düşünce geçti."Ya bu onu son görüşüm olursa?"Kendi kendime güldüm."Saçmalıyorsun."diye fısıldadım.Ama bazı düşünceler...İnsanın içine sebepsiz yere düşmezmiş.Bunu çok sonra anlayacaktım.Yakıt aldıktan sonra tekrar arabaya bindim.İzel elinde küçük bir kâğıtla oynuyordu."Nedir o?""Mektubunun bir kopyası."Şaşkınlıkla bana baktı."Hâlâ yanında mı taşıyorsun?""Her zaman."İzel'in bakışları yumuşadı."O mektubu yazarken...""...bir daha okumayacağını düşünmüştüm.""Ben ise..."Kâğıdı dikkatlice katladım."...ömrüm boyunca unutamayacağımı öğrendim."Sessizce önüme baktım.Belki de insanın en büyük pişmanlığı...Her şeyi zamanında söyleyememesiydi.Araba yeniden hareket etti.Yol uzundu.Gece daha da kararmıştı.İzel gözlerini kapattı."Bir şey isteyebilir miyim?""İsteyebilirsin.""Eğer bir gün..."Durdu."...ben yanında olmazsam..."Sözünü bitirmesine izin vermedim."Öyle bir gün gelmeyecek."Kesin konuştum."İzel, bunu bir daha söyleme."Gözlerini açtı."Bazen kader...""Kaderi boş ver."dedim."Ben yazdırmam."İzel buruk bir şekilde gülümsedi."Keşke her şey senin dediğin kadar kolay olsa."Başımı çevirdim."Olabilecek en kötü şeyi bile yaşamış olsak...""...seni yine bırakmam."Bu kez bana uzun uzun baktı.Sanki yüzümü ezberliyordu.Sonra çok alçak bir sesle konuştu."İnsan bazen...""...en çok kendisini koruyacağını söyleyen kişinin seçimlerinden korkmalı."Ne demek istediğini anlayamadım."Anlamadım.""Boş ver.""Hayır.""Bir gün anlarsın."O cümleyi söylerken gözlerinde öyle garip bir hüzün vardı ki...İçim ürperdi.O an bunun sadece yorgunluk olduğunu sandım.Bilmiyordum.Bazı cümleler, yaşanmamış bir vedanın ilk satırlarıdır.Bazı bakışlar ise geleceğin sessiz habercisi.Ve bazı insanlar...Seni kurtarmaya çalışırken, farkında olmadan en büyük acına dönüşebilir.Ben bunu o gece anlayamadım.Çünkü önümde uzanan yolun sonunda beni neyin beklediğini bilmiyordum.Sadece tek bir şeye emindim.Ne olursa olsun İzel'i koruyacaktım.Oysa kader, bazen insanın verdiği sözü bozmaz.Sadece o sözü tutmanın bedelini, hayatının geri kalanında taşıyacağı bir pişmanlığa dönüştürür.:::