LABİRENT

İZEL DEMİRİnsan bazen hiçbir şey olmadan da korkarmış.Eskiden buna inanmazdım."Korkunun bir sebebi olur." derdim.Bir ses...Bir gölge...Bir tehdit...Ama şimdi...Arabanın camından dışarı bakarken içimde büyüyen o hissin hiçbir sebebi yoktu.Yine de vardı.Ve her geçen dakika biraz daha ağırlaşıyordu.Sokak lambalarının ışıkları camdan kayıp yüzüme vuruyordu.Bir ışık...Bir karanlık...Bir ışık...Bir karanlık...Sanki hayatım da böyleydi.Tam her şey düzelmeye başlayacak derken yeniden karanlığa gömülüyordum.Başımı cama yasladım.Cam soğuktu.İçimse tarif edemediğim kadar sıcaktı.Aybars direksiyona odaklanmıştı.Ara sıra bana bakıyordu.Baktığını hissediyordum.Eskiden olsa gözlerimi kaçırırdım.Şimdi kaçırmıyordum.Çünkü ilk defa...Onun da korktuğunu görebiliyordum."Aybars."Sessizliğimi bozdum."Hı?""Hiç yıldızlara baktığın oldu mu?"Şaşkınlıkla bana döndü."Bu saatte mi?""Evet."Kısa bir sessizlik oldu."Olmuştur."Ben hafifçe gülümsedim."Ben çocukken annem bana bir şey söylerdi.""Neymiş?""'Bir yıldız ansızın kayarsa, birinin hikâyesi bitmiştir.'"Söylediğim cümleden sonra ikimiz de sustuk.Bir süre sonra Aybars başını iki yana salladı."Ben böyle şeylere inanmam.""Ben de inanmazdım."Dışarı baktım."Artık emin değilim."İçimde garip bir boşluk vardı.Sebebini bilmiyordum.Sanki yıllardır koştuğum yolun sonuna yaklaşmışım gibi hissediyordum.Korkutucu olan şey...Sonunu bilmemek değildi.Yaklaştığını hissetmekti.Derin bir nefes aldım."Hiç düşündün mü?""Neyi?""İnsan öldükten sonra insanlar onu nasıl hatırlar?"Aybars'ın elleri direksiyonda biraz daha sıkıldı."İzel.""Evet?""Bugün ölümden çok bahsediyorsun.""Fark ettim.""Hoşuma gitmedi."Yüzümü ona çevirdim."Benim de gitmiyor."Sonra tekrar dışarı baktım.Ama içimdeki his geçmiyordu.Tam tersine...Büyüyordu.Sanki biri kulağıma sürekli aynı cümleyi fısıldıyordu."Hazır ol..."Neye hazır olacağımı bilmiyordum.Belki yeni bir başlangıca...Belki de büyük bir sona...Çocukluğum geldi aklıma.Annemin saçlarımı okşadığı geceler...Elif'in peşimden koştuğu yaz akşamları...Doğum günlerini sevmediğim hâlde onun zoruyla gittiğim o son doğum günü...Kapısı aralık kalan ev...Yerdeki kan...Elimde olmayan bir suç...Bir gecede değişen hayatım...İnsan ömrü gerçekten de birkaç yanlış zamana sığıyormuş.Aybars sessizce arabayı sürmeye devam ediyordu.Bir an ona baktım.Onun da yorgun olduğunu gördüm.Belki ikimiz de aynı savaşın farklı taraflarında yaralanmıştık.Kısık bir sesle konuştum."Eğer bir gün..."Durup nefes aldım."...bir gün bana ulaşamazsan..."Hemen sözümü kesti."Yine aynı şey.""Gülme geç.""Gülmüyorum."Yüzündeki ciddiyet değişmedi."Seni hiçbir yere bırakmayacağım."Başımı eğdim.Ne garip...İçimdeki ses bana bunun mümkün olmayacağını söylüyordu.Bazen insanın kalbi...Aklından önce bazı gerçekleri hisseder.Benim kalbim de günlerdir aynı ağırlığı taşıyordu.Sanki önümde görünmeyen bir kapı vardı.Ve o kapının ardına geçtiğimde hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.Belki bu sadece korkuydu.Belki yorgunluk...Belki de yaklaşan büyük hesaplaşmanın gölgesi...Ama ne olduğunu bilmediğim o his, içimden bir an bile gitmiyordu.Camdaki yansımama baktım.Kendi gözlerime.İlk kez kendime şu soruyu sordum:"Acaba insan, kendi hikâyesinin son sayfasına yaklaştığını hissedebilir mi?"Cevabını bilmiyordum.Ama içimde, susturamadığım bir sessizlik vardı.Ve o sessizlik...Hiç olmadığı kadar yüksek konuşuyordu.