LABİRENT

İZEL DEMİRGece yarısını çoktan geçmişti.Yağmur hâlâ ince ince yağıyordu.Aybars arabayı şehir merkezinden uzak, kimsenin bilmediği eski bir dağın yamacındaki eve sürdü.Demir kapı yavaşça açıldı.Araba avluya girdi.Burası, onun bana daha önce hiç göstermediği evlerden biriydi.Ne gösterişliydi...Ne de büyük.Taş duvarları vardı.Eski ahşap pencereleri...Verandasında yağmurun sesini dinleyen iki boş sandalyesi...Evin garip bir huzuru vardı.Ama içimdeki huzursuzluğu susturmaya yetmiyordu.Aybars motoru durdurdu."Birkaç gün kimse bizi burada bulamaz."Sessizce başımı salladım.Artık saklanmaktan yorulmuştum.Ama bunu ona söylemedim.Evin içine girdik.Salon loş bir lambayla aydınlanıyordu.Şöminede çoktan yakılmış odunlar çıtırdıyordu.Aybars ceketini çıkarıp koltuğun üzerine bıraktı."Burası güvenli."dedi."En azından bu gece.""Bu gece..."diye tekrarladım.Nedense o iki kelime kulağıma garip geldi.Sanki sadece bir gece kalmış gibi...Sanki yarın diye bir şey yokmuş gibi...Başımı hafifçe iki yana salladım.Bu düşünceleri kovmaya çalışıyordum.Ama gitmiyorlardı.Saatler geçmişti.Konuşacak gücümüz kalmamıştı.Ben misafir odasına gitmek için kapıya yönelirken arkamdan Aybars'ın sesi geldi."İzel."Durup ona baktım."Tek başına kalmak istemiyorum."Sesinde alışık olduğum sertlik yoktu.İlk kez bu kadar kırılgan görünüyordu.Ben de dürüst oldum."...Ben de."Uzun süre birbirimize baktık.Sonunda aynı odada kalmaya karar verdik.Oda sessizdi.Pencereye vuran yağmur sesi dışında hiçbir şey duyulmuyordu.Yatağın iki ucuna oturduk.Aramızda hâlâ mesafe vardı.Ne yaşadıklarımız bir gecede silinmişti...Ne de kırılan güven tamamen onarılmıştı.Işığı kapattığında oda karanlığa gömüldü.Yalnızca perde aralığından sızan ay ışığı vardı.Yatağa uzandım.Tavana baktım.Uyuyamıyordum.Kalbim sanki bana sürekli aynı şeyi söylüyordu."Vakit azalıyor..."Gözlerimi sımsıkı kapattım.Hayır.Bunu düşünmeyecektim.Yan taraftan Aybars'ın sesi geldi."Uyudun mu?""Hayır.""Ben de."Sessizlik...Sonra usulca konuştu."Korkuyor musun?"Uzun süre cevap veremedim.En sonunda fısıldadım."Evet.""Neden?""...Çünkü ilk defa...""...gelecekten değil...""...geleceğin olmamasından korkuyorum."O cümleden sonra odada uzun bir sessizlik oluştu.Bir süre sonra Aybars bana doğru yaklaştı.Her hareketi yavaştı.Sanki bana seçim hakkı tanıyordu.Durdu.Ben geri çekilmedim.Sadece gözlerimi kapattım.Yavaşça bana sarıldı.Ne sıkı...Ne de aceleciydi.Sadece "Buradayım." der gibi.Ben de başımı omzuna yasladım.Kalbinin ritmini duyabiliyordum.Düzenli...Sakin...İnsanın içini rahatlatan bir ritim.Keşke zaman da burada dursaydı.Keşke bu gece hiç bitmeseydi.Sessizce konuştum."Aybars.""Hı?""Bir söz verir misin?""Veririm.""Ne olursa olsun...""...kendini suçlamak için acele etme."Başını hafifçe geri çekti."Niye böyle söyledin?"Omzunu yeniden yastık yaptım."İçimden geldi.""İçindeki ses bugün bana hiç iyi şeyler söylemiyor."Acı bir tebessüm ettim."Bana da."Şöminenin sesi odanın içinde yankılanıyordu.Aybars saçlarımı usulca okşadı."Sabah her şey daha iyi olacak."Bu kez ona cevap vermedim.Çünkü kalbim buna inanmıyordu.Sanki hikâyemin sayfaları tek tek kapanıyordu.Sanki görünmeyen biri son bölümü yavaşça yazıyordu.Ve ben...Sonunu bilmeden okuyordum.Gözlerim doldu ama ağlamadım.Sadece onun ceketini hafifçe tuttum.Belki de ilk kez...Birini bırakmak istemiyordum.İçimden sessizce geçen cümleyi ise söylemedim."Eğer gerçekten son yaklaşıyorsa...""Lütfen son hatırladığım şey, bu güven duygusu olsun."O gece uyku gözlerime uğradı mı bilmiyorum.Bildiğim tek şey vardı.Şöminenin sıcaklığına rağmen içimde tarif edemediğim bir soğukluk büyüyordu.Ve ben...O soğukluğun sıradan bir korku olmadığını hissediyordum.

Çünkü bazı vedalar, söylenmeden çok önce insanın kalbine yerleşirmiş.:::