LABİRENT

ELİF DEMİRGece...İnsanların en çok uyuduğunu sandığı zamandı.Oysa en büyük kararlar hep geceleri alınırdı.Masanın üzerindeki lambanın solgun ışığı dosyaların üzerine düşüyordu.Saat üçü geçmişti.Ev sessizdi.Kerem karşımdaki koltukta oturuyor, tek kelime etmiyordu.Ben ise elimdeki kalemi durmadan çeviriyordum.Masanın üzerinde tek bir dosya vardı.Kapağında kırmızı harflerle sadece bir kelime yazıyordu.HEDEFAltında ise tek bir isim...İzel Demir.O isme dakikalarca baktım.Çocukluğumuz gözümün önünden geçti.Aynı odada uyuduğumuz geceler...Yağmur yağınca bana sarılan ablam...Okula giderken elimi bırakmayan o kız...Bir anlığına gözlerimi kapattım.Sonra dosyayı tekrar açtım.Duygular...Bu işte en pahalı lükstü.Ve benim artık o lükse ayıracak zamanım yoktu.Kerem sessizliği bozdu."Hâlâ vazgeçebilirsin."Başımı kaldırmadan cevap verdim."Hayır.""Bunun geri dönüşü olmayacak.""Biliyorum.""Elif..."Bu kez gözlerinin içine baktım."Sen hâlâ beni anlayamadın.""Neyi?"Derin bir nefes aldım."Onlar artık beklemiyor.""O dosyaları bulamadık.""İzel de Aybars da peşlerini bırakmadı.""Artık seçim zamanı."Kerem ayağa kalktı."Eğer bunu yaparsan...""...bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmaz."Acı bir şekilde gülümsedim."Sence zaten eski bir şey kaldı mı?"Odanın içinde ağır bir sessizlik oluştu.Sonunda Kerem yavaşça konuştu."Peki neden İzel?""Çünkü...""...artık onların gözünde tek engel o."Dosyanın içindeki fotoğrafı çıkardım.İzel'in bir fotoğrafı.Muhtemelen günler önce çekilmişti.Yüzünde yorgun ama inatçı bir ifade vardı.Fotoğrafın kenarını parmağımla düzelttim."Küçükken bana bir şey söylemişti."Kerem sustu."'Ne olursa olsun seni bırakmam.'"Boğazım düğümlendi."Ne garip...""...şimdi onu bırakmak zorunda kalan benim."Kerem sertçe başını salladı."Hayır.""Bu zorunda olmak değil.""Bu seçim."Sözleri canımı acıttı.Çünkü haklıydı.Bir seçimdi.Ama önümdeki bütün yollar aynı yere çıkıyordu.Eğer bunu yapmazsam...Peşimize düşen insanlar yalnızca İzel'i değil, çok daha fazla kişiyi hedef alacaktı.En azından ben buna inanıyordum.Belki yanılıyordum.Belki de kendimi buna inandırıyordum.Telefon masanın üzerinde titredi.Ekranda kayıtlı olmayan bir numara vardı.Açtım.Karşı taraftaki adam doğrudan konuya girdi."Karar verildi mi?""Verildi.""Dosya kapatılıyor mu?"Gözlerimi kapattım.Derin bir nefes aldım.Sanki ciğerlerimdeki bütün hava aynı anda tükenmişti.Sonra tek cümle kurdum."...Evet."Adam birkaç saniye sustu."Onaylıyor musun?"Masanın üzerindeki fotoğrafa son kez baktım.Çocukluğum...Ablam...Birlikte güldüğümüz günler...Hepsi birkaç saniyede zihnimden geçti.Sonra sesim hiç titremeden çıktı."Planı onaylıyorum."Telefon kapandı.Oda yeniden sessizleşti.Kerem bana inanamıyormuş gibi bakıyordu."Gerçekten yaptın."Başımı yavaşça salladım."Artık geri dönüş yok."Kalemi elime aldım.Dosyanın en altındaki boş satıra yalnızca ismimi yazdım.Mürekkep kâğıda yayılırken içimden tek bir düşünce geçti.Belki bir gün...İzel neden böyle davrandığımı öğrenir.Belki hiçbir zaman öğrenemez.Ama o an bildiğim tek şey şuydu:Bu imza, sadece bir dosyanın değil...Benim de geri dönemeyeceğim bir yolun başlangıcıydı.Pencerenin dışına baktım.Şafak sökmeye başlamıştı.Yeni bir gün doğuyordu.Ama içimde, sanki çok uzun zaman önce gece olmuştu.