LABİRENT

AYBARS – 7.

BÖLÜMBazı insanlar korkuyla yönetilir.Bazıları öfkeyle.Bazıları da sevgiyle.İzel Demir üçüncü gruptaydı.Ve bu işimi zorlaştırıyordu.Kafeden çıktıktan sonra peşinden gitmedim.En azından hemen.Karşı kaldırımda durup uzaklaşmasını izledim.Esmer saçları omuzlarına dökülüyordu.Adımları kararlıydı.Sanki birkaç dakika önce konuştuğumuz hiçbir şey umurunda değilmiş gibi yürüyordu.Bu sinir bozucuydu.Çünkü söylediklerimin bir etkisi olması gerekiyordu.Ama olmamıştı."Ne olursa olsun onu ele vermeyeceğim."Sözleri hâlâ kulaklarımdaydı.Kardeşini koruyordu.Kör bir şekilde.Mantığını bir kenara bırakacak kadar.Telefonum çaldı.Açmadım.Tekrar çaldı.Yine açmadım.Çünkü aklım başka yerdeydi.İzel'de.O sırada onun durduğunu gördüm.Bir sokak lambasının altında durmuştu.Telefonuna bakıyordu.Sonra bir mesaj yazdı.Ardından hızlıca yürümeye başladı.Bir şey saklıyordu.Buna emindim.Arabadan indim.Bu kez doğrudan yanına gittim.Adımlarımı duyunca dönüp baktı.Yüzündeki ifade anında değişti."Yine mi sen?"Cevap vermedim.Sadece karşısında durdum."Takip mi ediyorsun beni?"Sesinde öfke vardı.Ama geri çekilmedi."Bir hata yapıyorsun."Dedim."Hayır."Dudaklarını sıktı."Hata yapan kişi ben değilim."Başımı hafifçe eğdim."Öyle mi?"İzel gözlerini gözlerime dikti."Elif hakkında tek kelime etmeyeceğim."İşte yine aynı şey.Aynı inat.Aynı savunma.Bir an sustum.Sonra sesimi alçalttım."Dinle beni.""Hayır.""Dinle."Bu kez daha sert çıkmıştı.İlk kez yüzündeki ifade değişti.Ama yalnızca bir saniyeliğine."Sen anlamıyorsun."Dedim."Bu oyun değil.""Ben de oyun oynamıyorum."Sokağın diğer tarafında arabalar geçiyordu.Ama o an sadece ikimiz vardık."Gerçek ortaya çıkarsa..."Dedim."Hayatın tamamen değişecek.""Değişsin."Bir an ona baktım.Gerçekten böyle düşünüyordu."Bunu söylediğine pişman olabilirsin."Kaşlarını çattı."Bu bir tehdit mi?"Derin bir nefes aldım."Bu bir uyarı."İzel başını iki yana salladı.Sonra bana doğru bir adım attı."Senin kim olduğunu bile bilmiyorum."Dedi."Ama şunu biliyorum."Sesi ilk kez bu kadar netti."Kardeşim hakkında senden korkacak değilim."O an içimdeki sabır biraz daha kırıldı.Çünkü ne söylersem söyleyeyim değişmiyordu.İzel arkasını dönüp yürümeye başladı.Ve ben ilk kez şunu düşündüm:Belki de sorun Elif değildi.Belki de bu hikâyedeki en büyük problem...İzel'in gerçeği öğrenmek istememesiydi.Ama yakında seçim şansı kalmayacaktı.Çünkü ben kardeşimin ölümünü unutmaya niyetli değildim.Ve İzel...İster kabul etsin ister etmesin...Bu hikâyenin tam ortasındaydı