LABİRENT

KEREM ARAS Kapı yavaşça kapandı.Elif odadan çıktıktan sonra içeride yalnız kaldım.Masanın üzerinde açık duran dosyaya bakıyordum.Dosyanın en altında Elif'in imzası vardı.Kalem izi hâlâ tazeydi.Odaya ağır bir sessizlik çökmüştü.İnsan bazen bir silah sesinden değil...Bir kalem sesinden korkarmış.Bunu ilk kez o gece anladım.Derin bir nefes aldım.Dosyayı kapatmak istedim.Elim kapağa uzandı.Ama dokunamadım.Çünkü o dosyanın içinde sadece bir isim yoktu.Bir geçmiş vardı.Bir aile vardı.Birbirini korumaya çalışırken birbirini kaybeden insanlar vardı.Kapı yeniden açıldı.Elif geri döndü.Yüzü ifadesizdi.Sanki az önce hayatının en ağır kararını veren kişi o değildi.Bana baktı."Hâlâ burada mısın?""Evet.""Bir şey söylemeyecek misin?"Ayağa kalktım."Söyleyeceğim."Bir adım yaklaştım."Bu iş buraya gelmemeliydi."Elif gözlerini kaçırmadı."Artık geldi.""Sen bunu gerçekten istiyor musun?"Kısa bir sessizlik oldu.Sonra çok yavaş konuştu."İstemekle ilgisi yok.""O zaman neden yaptın?"Başını pencereye çevirdi."Çünkü bazen insanların önüne sadece kötü seçenekler çıkar.""Ben de en az zarar vereceğini düşündüğümü seçtim."Sözleri bana mantıklı gelmiyordu.Belki de artık hiçbir şey mantıklı değildi."Ama bunun bedelini kim ödeyecek?"diye sordum.Elif cevap vermedi.Sustu.O sessizlik bile cevaptı.Tam o sırada cebimdeki telefon titreşti.Ekranda tek kelimelik bir bildirim vardı."Onay alındı."Boğazım düğümlendi.Telefonu yavaşça kilitledim.Elif bunu fark etti."Ne oldu?""Bundan sonrası artık çok daha tehlikeli.""Ne demek o?""Demek istediğim..."Derin bir nefes aldım."...artık hiçbir hata kabul edilmeyecek."Elif'in yüzündeki ifade ilk kez değişti."Bunu biliyordum.""Hayır."Başımı iki yana salladım."Sanmıyorum."Sessizlik...İçimde açıklayamadığım bir huzursuzluk vardı.Aybars'ı yıllardır tanıyordum.Ne kadar inatçı olduğunu...Ne kadar gözü kara olduğunu...Ve İzel söz konusu olduğunda neleri göze alabileceğini.Kendi kendime fısıldadım."Bu iş burada bitmeyecek."Elif duydu."Neden öyle diyorsun?""Çünkü Aybars pes etmez.""İzel de etmez.""İkisi de sonuna kadar gider."Pencerenin önüne yürüdüm.Yağmur dinmişti.Ufukta gün doğuyordu.Ama içimde karanlık büyüyordu.Birden aklıma yıllar önceki Aybars geldi.Omzuma vurup kahkaha atan çocuk...Birlikte kurduğumuz planlar...Sonra ihanet...Sonra düşmanlık...Şimdi ise...Aynı hikâyenin farklı taraflarında duruyorduk.Aramızdaki sessizliği ben bozdum."Elif.""Hı?""Eğer bir gün bu kararın yanlış olduğunu anlarsan...""...geri dönmek isteyebilirsin.""Belki.""Fakat bazı kararlar..."Masadaki dosyaya baktım."...geri alınamaz."Elif hiçbir şey söylemedi.Dosyayı yavaşça çekmeceye koydu.Çekmece kapanırken çıkan o kısa ses, bana bir kapının kapanışını hatırlattı.O an içimden geçen tek düşünce şuydu:Bu savaş artık sadece sırlar için değildi.Artık herkes, kendi seçiminin bedelini ödemeye doğru yürüyordu.Ve ben...İlk kez, bu hikâyenin sonunda kazanan olmayacağını hissettim.