LABİRENT

AYBARS – 8.

BÖLÜMİzel arkasını dönüp yürümeye başladığında onu durdurmadım.İlk adımında.İkinci adımında.Üçüncü adımında.Ama dördüncü adımında durdum.Çünkü bir şeyler yanlış gidiyordu.Hem de çok yanlış."İzel."Seslendim.Durmadı."İzel."Bu kez daha sert.Yine durmadı.İçimdeki sabır tükenmeye başladı.Hızlı adımlarla aradaki mesafeyi kapattım.Tam köşeyi dönmek üzereyken kolunun önüne geçtim.Birden durunca bana çarpmamak için geri çekildi."Çekil önümden."Sesi sinirliydi."Hayır.""Hayır mı?""Sen beni dinlemiyorsun."İzel sinirli bir şekilde güldü."Seni dinlemek zorunda değilim."Bir an birbirimize baktık.Sokak lambasının ışığı yüzüne vuruyordu.Yorgun görünüyordu.Ama inatçıydı.Belki de fazla inatçı."Kardeşin senin hayatını mahvetti."Dedim."O benim kardeşim.""Aynı cümleyi kaç kez söyleyeceksin?""Sana ne?"İşte o an sesler yükseldi.İkimiz de geri adım atmıyorduk."Sana ne mi?"Dedim."Bir cinayet soruşturmasının ortasındasın.""Ben yapmadım.""Biliyorum."Bu kez sustu.Çünkü ilk defa bunu bu kadar net söylemiştim."Bildiğin halde neden peşimi bırakmıyorsun?"Diye sordu.Soru basitti.Ama cevabı değildi.Çünkü gerçek cevabı veremezdim."Kendini batırmana izin vermeyeceğim."Dedim sonunda.İzel gözlerini devirdi."Ne kadar kahramanca.""Dalga geç.""Geçerim."Bir adım attı.Ben çekilmedim.Bir anlığına aramızdaki mesafe iyice kapandı.Beklediğimden fazla.İzel de fark etmiş olacak ki bir saniye duraksadı.Sokaktan geçen arabaların sesi bile uzaklaşmış gibiydi.Bir şey söylemek istedi.Ama söylemedi.Sadece gözlerini kaçırdı.Sonra tekrar bana baktı.Ve ilk kez...Öfkenin altında başka bir şey gördüm.Kararsızlık.Belki de ilk defa söylediklerimi düşünüyordu."Niye bu kadar uğraşıyorsun?"Diye sordu sessizce.Cevap vermedim.Veremezdim.Çünkü kardeşimin ölümünü anlatamazdım.Çünkü ona yalan söylüyordum.Çünkü bu hikâyedeki en büyük sır bendim.İzel birkaç saniye bekledi.Sonra başını salladı."İşte."Dedi."Yine cevap yok."Haklıydı.Ama tam yanımdan geçecekken telefonu çaldı.İkimiz de aynı anda ekrana baktık.İzel'in yüzündeki renk çekildi.Bir mesaj gelmişti.Tek bir mesaj.Tek bir cümle.Ve o cümleyi okuduğu anda gözlerindeki ifade değişti.Korkuya dönüştü."Ne oldu?"Dedim.Telefonu hızla kapattı."Bir şey yok."Yalan.Kesinlikle yalan."İzel.""Karışma.""Mesaj kimden geldi?"Bu kez cevap vermedi.Ama vermesine gerek yoktu.Çünkü yüzündeki ifadeyi görmüştüm.O mesajı gönderen kişinin kim olduğunu tahmin etmek zor değildi.Elif.Ve ilk kez...Gerçekten ona yaklaştığımızı hissettim.