LABİRENT

AYBARS – 9.

BÖLÜMElif.Bu ismi düşünürken bile içimde bir şey geriliyordu.Sokak lambasının altında hâlâ karşı karşıya duruyorduk.İzel'in telefonu elindeydi.Ama ekran artık kapalıydı.Mesajı saklamıştı.Benden."Telefonu ver."Dedim."Ne?""Mesajı görmek istiyorum."İzel kısa bir kahkaha attı.Sinirli bir kahkaha."Şaka yapıyorsun."Elindeki telefonu cebine koydu.Sonra tekrar bana baktı."Sen gerçekten kendini ne sanıyorsun?"Güzel soru.Ben de son zamanlarda bunu düşünüyordum."Mesaj Elif'ten geldi."Dedim.Yüzü gerildi.Tam tahmin ettiğim gibi."Karışma.""Karışacağım.""Hayır."Bir saniye boyunca birbirimize baktık.Kimse geri çekilmiyordu.Sonunda İzel başını salladı."Ben gidiyorum."Bu kez gerçekten yürümeye başladı.Ama içimde kötü bir his vardı.Çok kötü.Çünkü Elif haftalardır ortada yoktu.Ve şimdi birden mesaj atıyordu.Bu normal değildi.Telefonum cebimde titreşti.Bir mesaj.Gönderen numara gizliydi.Kaşlarım çatıldı.Mesajı açtım."Onu rahat bırak."Kalbim bir an durdu.Bir saniye sonra ikinci mesaj geldi."Yoksa sıradaki kişi o olur."Ekrana baktım.Sonra hızla başımı kaldırdım.İzel uzaklaşmaya devam ediyordu.Hiçbir şeyden habersiz.Lanet olsun.İlk kez korktum.Kendim için değil.Onun için.Çünkü bu mesajı atan kişi Elif'ti.Ve Elif yalnız hareket etmiyordu.Buna emindim.Hızlı adımlarla İzel'e yetiştim."Dur."Dönmedi bile.Kolundan tutmadım.Önüne geçtim."Yolumdan çekil.""Hayır.""Yeter artık!"Sesi sokakta yankılandı."Benim hayatım zaten mahvoldu!"İlk kez bağırıyordu.İlk kez gerçekten kırılmış görünüyordu."Neden hâlâ peşimdesin?"Çünkü kardeşin kardeşimi öldürdü.Çünkü sana yalan söylüyorum.Çünkü her şey sandığından daha karanlık.Ama bunları söyleyemedim.Sadece tek bir şey söyledim."Çünkü artık yalnız değilsin."İzel'in kaşları çatıldı."Ne demek bu?"Telefonumu çıkardım.Mesajı gösterdim.Yüzündeki renk çekildi.Bir kez okudu.Sonra ikinci kez.Ve üçüncü kez."Bu...""Ben de öyle düşünüyorum."Dedim.Sessizlik çöktü.İlk kez gözlerinde gerçek korku gördüm."O beni neden tehdit etsin?"Diye fısıldadı.Bu sorunun cevabını bilmiyordum.Ama öğrenmek zorundaydım."Benimle geliyorsun."Dedim.Başını kaldırdı."Ne?""İtiraz etme.""Aybars...""İzel."İlk kez sözünü kestim."Şu andan itibaren seni yalnız bırakmayacağım."Yüzü sertleşti."Kararımı sen veremezsin.""Haklısın."Dedim.Sonra gözlerinin içine baktım."Ama eğer o mesajı atan kişi gerçekten Elif'se..."Bir an durdum."...o zaman bu oyun sandığından çok daha büyük."İzel sustu.Ve o an ilk kez...Gitmek istemesine rağmen gitmedi.Çünkü o da hissetmişti.Bir şeylerin değiştiğini.Ve içimdeki ses bana aynı şeyi söylüyordu:Bu gece bittikten sonra hiçbirimiz eski hayatımıza dönemeyecektik