Mafyanın vampir kızı

" bu ne cürret! " diye bağırdım sinirli bir şekilde ve telefonu önümdeki duvara fırlattım, fırlatmamala telefon bin'e ayrıldı neredeyse, istediğim gibi bağıra bilirdim çünkü evde kimse yoktu, bu hem iyi hemde kötü bir şeydi, savunmasız ve açık hedeftim, aynı zamanda iyiydi, çünkü istediğim şekilde bağıra bilirdim. sinirim geçince fark ettim; öyle bir şey için neden bu kadar çok sinirlendim ki? ve ben o kadar güçlüde değildim aslında ama o sinirle öyle bir fırlattım ki telefonu neredeyse kuma dönüşüceti. hayır defne yaman saçmalama sinirli olduğun için böyle oldu. yani sen nasıl bir vampir olabilirsi ki. saçmalama defne yaman! saçmalama... bu düşünce bile beni korkutmaya yetmişti.ama düşmedende edemiyordum: ya gerçektende ben bir vanpirsem? o zaman ben ne yaparım?