Çelişki

2. şanstan biraz öncesi…

Peki ne zamandı o 2. şans? O öncesi?

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, 2 kişi birbirini çok sevdi. Ya da öyle düşündüler, veya öyle olmasını dilediler. Öncesinde soru işaretiydi her şey ikisi için de. Ama o gün, her şey değişti.

Emir, içindeki sevgiyi daha fazla karanlık odalarda gizli saklı tutmak istemedi. Her hikâyede olduğu gibi, aşkını itiraf eden ilk, söyleyen ve inatla Çiçek’ten de aynısını bekleyen ilk o oldu. İstediğini belirten ilk o oldu ama en sonunda ilk çekip giden de o oldu. O büyülü lise gününü diğerlerinden ayıran bu olmuştu; birbirlerine aşklarını itiraf etmişlerdi o gün.

Çiçek, hayatının o döneminde yalnızca şükür ediyordu. Hayalini kurduğu an bir gerçekliğe dönüşmüştü. Başını yastığa koyduğunda bile yüzünde, ismi gibi, çiçekler açardı o dönem.

Bilirsiniz, her hikâyenin sonu böyledir aslında. Mutlu son yoktur. En mutlu son bile ilişkinin sıradanlaştığı ana verilen isimdir sadece.

Mutsuzluğu bir kenara, onların sonu fazlaca umutsuzdu bir yandan da… Ayrılık konuşması bile yapmamışlardı ayrılırken. Öyle ki, Çiçek’in Emir’e yazdığı son mektubu bile okumaya tenezzül etmemişti Emir. “Yarısına kadar okudum.” deyip mahkeme duvarından farksız surat ifadesiyle geri vermişti mektubu Çiçek’e.