Kara Kader
Bölüm 1: Mutlu ev,mutlu yaşam demek
Saat:02.35
Tavanda asılı olan ipe bakıyordum. Açıkcası emin miydim bilmiyordum. Ama acı gerçek şu ki kafamdaki sesleri susturmanın tek yolu da buydu. Bir yandan bileklerimden damlayan kanların sesini dinliyor bir yandan da hazır olup olmadığımı sorguluyordum. Ama dediğim gibi tek yol buydu. Sandalyeye çıktım ve halatın beni boğmasına izin verirken hala neden bu kadar şeyi hak ettiğimi sorguluyordum. Eğer bunları başkalarına söyleseydim büyük olasılık bunu tek bir nedene bağlayacaklardı. Ancak benimki tek bir neden değil koca bir geçmişti. Size anlatama ve sizin de anlamanız için ilk önce o güne yani aileme veda ettiğim güne dönemem gerek...
Aslında o günün sabahı herşey çok iyiydi. Her zamanki gibi kahvaltımızı yapmış ve içeride annemle oyun oynuyorduk. Babamda koltukta oturuyordu. Dedim ya herşey normaldi. O sırada içeriyi boğucu bir koku basmaya başladı. Tabi ki küçük olduğum için anlamamıştım.
Arthur(babam):Alice, kokuyu sende alıyor musun? Sanki böyle ateş dumanı kokusu gibi.
Alice(annem):Evet. İstersen ben bir mutfağa bakayım.
*Mutfağa bakmak için yerinden kalktı, ve mutfağa doğru gitti*
Alice: Arthur ! Mutfak alev almış! İtfaiyeyi ara çabuk!
*İtfaiyeyi arar ve İtfaiye 10 dakikaya geldi ve brandayı açtılar ancak bu süre içinde alan daraldı bu yüzden ben ve ailem farklı alanlarla kapana kısıldık.Ama neyseki benim tarafımda pencere vardı...*
Alice:Eva kızım sen atla biz kurtulamazsak en azından sen kurtul!
Eva(ben):Hayır,bunu yapamam sizsiz yapamam!
Arthur:Annen haklı kızım,atla ve bizim içinde yaşa!
Eva:Ama peki ya si-
Arthur:Lütfen Eva.
Eva:*ağlayarak* özür dilerim!
Ve pencereden aşağı atladım. İtfayecilerin tuttuğu brandanın üzerine düştüm her ne kadar yaşadığım için sevinsem de ailemin vicdan acısını bütün hayatım boyunca taşıyacağımıda biliyordum...
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları