kapı

Mahir ustaMardin öğleden sonra kızıla boyandı Ardından Yusuf ve Dicle konağa girdi marangoz ustası baba kapıyı tıklattım sesten hiçbir şey duyulmamış makinesi sesi yükseldi. "Baba..."dedi seslendi"Mahir bey"dedi seslendi."Bâbâ..."dedi Makine sustu. "Ne oldu oğlum."dedi gülümsedi."Ben gidiyorum İstanbul'a."dedi "Neden."dedi donup kaldı."Tamam git çabuk dön."dedi sesi titredi.İstanbul ilk uçağa binmek üzereyken bavulu aldılar el ele konakta çıktıklar son bir baktım bir zamanlar büyüdüm araba çalıştırdı "Hazır mıyız Dicle Hanım."dedi keyifle "Evet."dediKafasını salladı onayladı dudakları araladı. "Merhamet yurdu."dedi korku için tüylerini diken diken olacak.Mardin uçakla havada süzüldü.uçurtma peşimizden uçmaya devamEtti.İstanbul.Üç dakika sonra Dicle arabada uyuyordu.

Terk edilmiş bir bina korku evine dönüşmüştür, koku vardı. elimizde fener ile içerdeki iken kapı gıcırtısı ile sanki birisi gülüyordu kahkaha sesleri vardı.