AŞK ZİLİ ÇALDI
Bölüm 1 — Felaketler Okula Dönüyor
Sabahın erken saatleriydi.
Şehrin üzerine yeni doğan güneş, perdelerin arasından sızarak Beste'nin odasına giriyordu.
Ama Beste'nin umurunda değildi.
Çünkü Beste'nin odasında güneşten çok daha büyük bir enerji vardı.
— ASELLLL!
Beste'nin çığlığı bütün evi inletmişti.
Telefonun diğer ucundaki Asel, yastığını başına bastırdı.
— Beste... Saat daha yedi...
— OKULUN İLK GÜNÜ!
— Evet, biliyorum.
— İLK GÜN!
— Biliyorum Beste.
— YENİ BİR DÖNEM!
Asel gözlerini açmadan konuştu.
— Beste, üç saniye içinde susmazsan telefonu kapatacağım.
Beste'nin yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.
— Seni seviyorum.
— Ben de.
— Şimdi hazırlan!
— Zaten hazırlanıyorum.
— Hayır, yeterince hızlı hazırlanmıyorsun.
Asel iç çekti.
— Senin yüzünden uykum açıldı.
— Görevimi başarıyla tamamladım.
Asel sonunda yataktan kalktı.
Bugün okulun ilk günüydü ve Beste için bu, sıradan bir okul günü değildi.
Yeni öğrenciler.
Yeni dedikodular.
Yeni olaylar.
Yeni kombinler.
Ve tabii ki...
Yeni kaos.
Yaklaşık kırk dakika sonra Asel, Beste'nin evine geldiğinde Beste çoktan odasının ortasında durmuştu.
Üzerinde okul forması vardı.
Beyaz gömlek, kareli mini etek, kravat ve okul ceketi...
Ama tabii ki Beste bunu kendi tarzına göre değiştirmişti.
Kravatı düzgün durmuyordu.
Ceketinin kollarını biraz kıvırmıştı.
Saçları uzun ve turuncuydu; omuzlarından aşağı dalga dalga dökülüyordu.
Yeşil gözlerini belirginleştiren makyajını yapmış, dudaklarına hafif parlak bir parlatıcı sürmüştü.
Asel kapının önünde durup onu baştan aşağı süzdü.
— Sen okula mı gidiyorsun, yoksa kırmızı halıya mı çıkıyorsun?
Beste aynaya bakarak saçlarını düzeltti.
— İkisi de olabilir.
Asel güldü.
— Müdür seni görünce bayılacak.
— Hayır. Beni görünce gurur duyacak.
— Neden?
Beste kendinden emin bir şekilde döndü.
— Çünkü okulun havasını ben yükseltiyorum.
Asel kahkahayı bastı.
— Sen gerçekten kendini çok seviyorsun.
— Biri sevmezse üzülürüm.
— Merak etme, okulda seni sevmeyenler de olacaktır.
Beste bir an düşündü.
— Onları da zamanla severim.
Asel başını salladı.
— İmkânsız.
Beste'nin gözleri parladı.
— İddialaşmayalım.
İki kız aynanın karşısına geçti.
Asel kısa, kıvırcık siyah saçlarını düzeltirken Beste onun saçına baktı.
— Bence böyle daha güzel.
— Dağınık mı?
— Hayır. Tatlı.
Asel gülümsedi.
— Senin saçların gibi mükemmel görünmeye çalışmıyorum.
Beste hemen saçlarını havaya savurdu.
— Kıskanıyorsun.
— Kesinlikle.
— Haklısın.
İkisi de gülmeye başladı.
Sonunda Asel çantasını aldı.
— Hazır mısın?
Beste kapıya yöneldi.
— Ben her zaman hazırım.
— Bu cümleyi söylemen beni korkutuyor.
— Neden?
— Çünkü sen “hazırım” dediğinde genellikle birileri beş dakika içinde başına bela açıyor.
Beste kapıyı açtı.
— Abartıyorsun.
Asel arkasından çıktı.
— Daha gün başlamadı.
— İşte! Harika bir fırsat!
Okula giden yolda ikisi sürekli konuşuyordu.
Beste'nin enerjisi daha sabahın ilk saatlerinden itibaren tavan yapmıştı.
— Asel!
— Efendim?
— Sence bu yıl kim aşık olacak?
Asel kaşlarını kaldırdı.
— Daha okula girmedik.
— Olsun.
— Sen kesin aşık olursun.
Beste durdu.
— Ben mi?
— Evet.
— Asla.
— Neden?
Beste gururla çenesini kaldırdı.
— Ben kolay kolay etkilenmem.
Asel gülümsedi.
— Bunu sonra hatırlatırım.
— Hatırlatamazsın.
— Neden?
— Çünkü olmayacak.
Asel cevap vermeden sadece güldü.
Tam o sırada okulun kapıları göründü.
Ve okulun girişinde onları bekleyen iki kişi vardı.
Doruk ve Tuna.
Doruk, ellerini cebine sokmuş, kızları görünce kafasını kaldırdı.
Beste daha yanlarına ulaşmadan Doruk iç geçirdi.
— Felaketler geliyor.
Asel kaşlarını çattı.
— Günaydın sana da.
Doruk gülerek:
— Günaydın, Felaket Bir.
Beste hemen işaret parmağını ona doğrulttu.
— Bana Felaket deme.
— Peki, Felaketlerin başkanı.
— DORUK!
Tuna sessizce gülümsedi.
Doruk kahkahasını tutmaya çalışıyordu.
— Ne var? İki kişisiniz. Biri daha beter.
Asel:
— Kim?
Doruk hiç düşünmeden Beste'yi gösterdi.
— Bu.
Beste'nin ağzı açık kaldı.
— BEN Mİ?
— Evet.
— Seninle bir daha konuşmayacağım.
Doruk:
— Harika.
Beste Tuna'ya döndü.
— Tuna!
Tuna sakin bir şekilde:
— Efendim?
— Doruk bana kötü davranıyor.
Tuna, Doruk'a baktı.
Sonra Beste'ye.
Sonra tekrar Doruk'a.
— Ben karışmıyorum.
Beste'nin gözleri büyüdü.
— Ama sen benim abim gibisin!
Tuna iç çekti.
— Tam da bu yüzden karışmıyorum.
Doruk kahkahayı patlattı.
— İşte benim adamım!
Beste Doruk'a döndü.
— Sen sus!
— Susturabiliyorsan sustur.
— Pekâlâ.
Beste bir anda Doruk'un elindeki çantayı çekti.
— Hey!
Doruk çantasını geri almaya çalıştı.
— Ver şunu!
— Önce özür dile!
— Asla!
— O zaman çantan bende!
— Beste!
— Doruk!
— Ver!
— Hayır!
Doruk çantayı çekti.
Beste bırakmadı.
İkisi okulun girişinde resmen çanta savaşı yapmaya başladı.
Asel kenarda durmuş onları izliyordu.
— Yine başladılar.
Tuna kahvesinden bir yudum aldı.
— Birazdan yorulurlar.
Asel:
— Ayırmayacak mısın?
Tuna omuz silkti.
— Hayır.
— Neden?
— Çünkü ayırırsam tekrar başlayacaklar.
Doruk:
— BESTE, BIRAK ŞUNU!
Beste:
— ÖNCE BANA FELAKET DEMEYECEKSİN!
— FELAKETSİN!
— DORUK!
— BESTE!
İkisi de aynı anda çantayı bıraktı.
Doruk geriye doğru sendeledi.
Beste ise dengesini kaybedip Asel'e çarptı.
Asel:
— Beste!
Beste hemen doğruldu.
— İyiyim!
Doruk saçlarını düzeltti.
— Sen gerçekten baş belasısın.
Beste kollarını bağladı.
— Sen de sinir bozucusun.
— Teşekkürler.
— Bu iltifat değildi.
— Ben öyle kabul ettim.
Tuna başını iki yana salladı.
— Daha ilk günden...
Asel gülmeye başladı.
Birkaç dakika sonra grup okulun koridorlarında yürümeye başladı.
Beste hâlâ Doruk'a kızgındı.
Ya da en azından kızgın görünmeye çalışıyordu.
Doruk ise bunu hiç umursamıyordu.
Hatta fırsat buldukça Asel'e laf atıyordu.
— Asel, saçın güzel olmuş.
Asel:
— Sağ ol.
— Ben yaptım desem?
Asel ona baktı.
— Yalan söylemiş olursun.
Doruk güldü.
— Peki, gözlerin çok güzel.
— Onları da ben seçmedim.
— Gülüşün güzel.
— Onu da sen yapmadın.
Doruk bir an sustu.
— Bana hiç şans vermiyorsun.
Asel omuz silkti.
— Vermiyorum.
Beste kahkahayı patlattı.
— HAHAHA! Doruk, geçmiş olsun.
Doruk Beste'ye döndü.
— Sen sus.
— Hayır.
— Sus.
— Hayır.
— Lütfen?
— Hayır.
Doruk başını Tuna'ya çevirdi.
— Bunlarla nasıl arkadaş oluyorsun?
Tuna hiç düşünmeden cevap verdi.
— Ben de bazen bilmiyorum.
Beste hemen Tuna'nın koluna girdi.
— Ama beni seviyorsun.
— Evet.
— Gördün mü?
Doruk:
— Ben de seni seviyorum.
Beste:
— Sen beni sevme.
— Neden?
— Çünkü kavga edecek birini kaybederim.
Doruk gülmeye başladı.
— Tamam, bu iyiydi.
Öğle arasına doğru grup okul bahçesinde oturuyordu.
Beste, Asel'in yanında oturmuş yeni gelen öğrenciler hakkında konuşuyordu.
— Şu kız kim?
Asel baktı.
— Bilmiyorum.
— Öğreniriz.
— Sen her şeyi öğrenmek zorunda mısın?
— Evet.
Doruk araya girdi.
— Meraklı Felaket.
Beste hemen ona döndü.
— Yine mi?
— Evet.
Beste elindeki peçeteyi buruşturup Doruk'a fırlattı.
Doruk eğildi.
Peçete Tuna'ya çarptı.
Tuna birkaç saniye sessiz kaldı.
Beste yavaşça ona baktı.
— Tuna...
Tuna peçeteyi aldı.
— Ben hiçbir şey görmedim.
Doruk kahkahayı bastı.
Asel de gülmeye başladı.
Beste ise yüzünü ellerinin arasına aldı.
— Bu yıl çok uzun geçecek.
Tuna sakince:
— Senin için kesinlikle.
Ve tam o sırada...
Okulun önündeki büyük kapı açıldı.
Bahçedeki birkaç öğrencinin dikkati bir anda girişe yöneldi.
Siyah saçlı, uzun boylu bir çocuk içeri girdi.
Koyu kumral saçları hafifçe dağınıktı.
Siyah gözleri etrafı sessizce inceliyordu.
Üzerindeki okul forması diğer öğrencilerinkiyle aynıydı.
Ama onda farklı duran bir şey vardı.
Sanki buraya ait değilmiş gibi...
Yeni gelmişti.
Doruk kaşlarını kaldırdı.
— Yeni öğrenci galiba.
Tuna başını kaldırdı.
— Evet.
Asel merakla baktı.
Beste ise konuşmayı bırakıp çocuğa doğru döndü.
Bir saniye.
İki saniye.
Üç saniye.
Göz göze geldiler.
Beste'nin yüzündeki gülümseme bir anda durdu.
Kalbi garip bir şekilde hızlandı.
Çocuk ise hiçbir şey söylemeden bakışlarını Beste'nin üzerinden çekti.
Doruk, Beste'ye baktı.
Sonra yeni öğrenciye.
Sonra tekrar Beste'ye.
Sırıttı.
— Ooo...
Beste hemen ona döndü.
— Ne?
Doruk kaşlarını kaldırdı.
— Hiçbir şey.
Beste:
— Doruk.
— Efendim?
— Sakın.
Doruk gülümsemeye devam etti.
— Daha hiçbir şey demedim ki.
Tuna ikisine baktı.
— Daha ilk günden başlamayın.
Asel ise Beste'nin kulağına eğildi.
— Beste...
— Ne?
— Kızardın.
Beste'nin gözleri büyüdü.
— Kızarmadım!
Asel gülümseyerek:
— Kızardın.
Beste hemen yüzünü elleriyle kapattı.
— Sus!
Bahçenin diğer tarafında yeni öğrenci, okul yönetimine doğru ilerliyordu.
Adı Atlas'tı.
Ve o gün...
Kimse bunun sıradan bir okul yılı olmayacağını bilmiyordu.
Çünkü Atlas'ın gelişiyle birlikte...
Aşk zili çoktan çalmaya başlamıştı.
Bölüm Yorumları