KAN VE TAÇ
Bölüm 3•
KAFESE GİDEN YOLLAR
Tema:
Nyxoria'nın masmavi ışığında gözlerim parladı.
Sabahın ışıklarıyla esneyerek uyandım. Nyxoria'nın masmavi ışığında gözlerim parladı.
Benden önce kalkmıştı Ronan. Altında sadece siyah, rahat bir tayt, üzeri çıplak, sadece yarasında bez bağlamıştım. Pencerenin önünde durmuş, sokağı izliyordu. Sırtındaki kaslar, sabah ışığında gerilmiş bir yay gibiydi. Yara izi şimdiden solmaya başlamıştı bile. Kurt kanı.
"Günaydın," dedi arkasını dönmeden.
Sesinde bir şey vardı. Huzursuzluk mu? Hayır. Daha çok, bekleme odasındaki bir savaşçının sessiz sabırsızlığı.
"Kaçta kalktın sen?" diye mırıldandım, yataktan doğrulurken.
"Güneş doğmadan."
"Niye?"
"Kurtlar," dedi, sonunda bana döndü. Sarı gözleri, Nyxoria'nın mavi ışığında kehribar gibi parlıyordu. "Güneşi karşılamayı sever."
Gözlerimi devirdim. "Çok şiirselsin sabah sabah."
"Sen de çok huysuzsun."
"Uyumadım."
"Fark ettim." Gözleri yüzümü taradı. "Bütün gece dönüp durdun."
Demek o da uyumamıştı.
Yataktan kalktım, çantamı toparladım. Yayımı kontrol ettim, oklarımı saydım. Hepsi yerindeydi. Sol avucumda hafif bir karıncalanma vardı ama dünkü gibi acımıyordu. Sadece... tetikteydi. Sanki içimdeki o şey, bugün bir şey olacağını biliyordu.
Kapıya yöneldiğimde Ronan kolumu tuttu.
"Ne?"
"Kahvaltı," dedi. "Yemek yemeden yola çıkılmaz."
"Acilen yetişmemiz gereken bir yer yok. Hem Nyx'in yemekleri..."
"Zehirli değilse yerim."
"Zehirli mi dedin sen?"
Gülümsedi. O sinir bozucu, sivri dişli gülümsemesi. "Test etmek istersen, önce sen ye."
Kahvaltıda Nyx bize sıcak ekmek, bal ve tuhaf mavi bir reçel getirdi. Reçelin içinde minik yıldız şeklinde parçacıklar yüzüyordu. Ronan kuşkuyla baktı, ben bir kaşık aldım.
"Yıldız meyvesi," dedi Nyx, sessizce. "Sadece bu köyde yetişir. Yolculara şans getirir."
"Şansa ihtiyacımız var mı?" diye sordum.
Nyx'in gece mavisi gözleri bana döndü. O bakışta yine o kadim şey vardı; yüzyıllardır burada bekleyen bir şey.
"Vexmere'e giden herkesin ihtiyacı olur."
Mideme bir taş oturdu. Nasıl biliyordu?
"Ben size iyi şanslar dilemedim mi?" diye ekledi, hafif bir gülümsemeyle. "Şimdi diliyorum."
Ronan'la bakıştık. İkimiz de bir şey söylemedik.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları