KAN VE TAÇ
Bölüm 5•
İLK DERS: ELEMENT BİLİNCİ
Tema:
Sabah güneşi, Vexmere Savaş Okulu'nun doğu kulesine vurduğunda, ben çoktan uyanmıştım.
Doğrusu, uyuyabildiğim söylenemezdi. Gece boyunca pencereden süzülen ay ışığı, yatağımın üzerine gümüş bir örtü gibi serilmiş, beni saatlerce izlemişti. Ya da ben öyle hissetmiştim. Yabancı bir yatak, yabancı bir oda, yabancı sesler... Syndril'deki saray odamdan ne kadar farklıydı burası. Orada en azından nerede duracağımı bilirdim. Köşede. Görünmez. Sessiz.
Ama Vexmere'de görünmez olmak bir seçenek değildi.
Yataktan kalktım, soğuk taş zemine çıplak ayaklarımla bastım. Pencerenin önüne gittim. Dağın zirvesine oyulmuş bu devasa okul, aşağıdaki bulutları seyredebileceğiniz kadar yüksekteydi. Aşağıda, uçsuz bucaksız bir orman, gümüş bir nehir ve uzakta, Syndril'in mavi-yeşil kuleleri görünüyordu. Evim. Annemin krallığı. Ve şimdi, bir dağın tepesinde, Gümüş Ortaklığı'nın gözlerinin önünde, bir yabancıydım.
Derin bir nefes aldım.
Dün gece, yurdun kapısından içeri adım attığım andan itibaren hissettiğim o tuhaf duygu hâlâ gitmemişti. Bir şeyler ters geliyordu. Okulun müdürü Lord Wilder fazla kibardı. Müdür yardımcısı Leydi Keina'nın bileklerindeki gümüş kelepçeleri fark eden tek kişi ben miydim? Ve neden herkes bana, sanki nefes almamı bile izliyormuş gibi bakıyordu?
Ama hepsinden önemlisi, içimdeki o ses.
Dün gece, uykuya dalmak üzereyken duymuştum. Uzaktan gelen, rüzgâra karışan bir fısıltı. Bir erkek sesi. Tanıdık. Ama nereden tanıdığımı çıkaramıyordum. "Buz Yıldızı..." demişti. Sadece adımı. Ama o sesin içinde öyle bir özlem, öyle bir acı vardı ki, göğsüm sıkışmıştı.
Başımı iki yana salladım. Şimdi bunları düşünmenin sırası değildi. İlk ders günümdü. Ve ben, Reina Arlon, hayatım boyunca ilk kez bir okula gidiyordum.
Dolabın kapağını açtım.
Vexmere Savaş Okulu'nun üniforması, içeride asılı duruyordu. Onu dün akşam, oda arkadaşım olduğunu söyledikleri –ama henüz yüzünü görmediğim– kişi uyurken sessizce dolaba asmışlardı. Şimdi gün ışığında, üniformayı ilk kez düzgünce gördüm.
Koyu lacivert bir ceket. Sol göğsün üzerinde, okulun amblemi işlenmişti: yedi kuleyi çevreleyen bir daire ve ortasında, alevler içinde yükselen bir anka kuşu. Ceketin kenarları gümüş iplikle şeritlenmişti. Altına giyilecek beyaz gömlek, lacivert pantolon ve omuza atılan kısa bir pelerin. Pelerinin iç astarı, her öğrencinin bağlı olduğu birliğin rengini taşıyacaktı. Ama ben henüz bir birlik seçmemiştim. Bu yüzden pelerinin astarı boştu; renksiz, kimliksiz, aidiyetsiz.
Tıpkı benim gibi.
Üniformayı elime aldım. Kumaşı kaliteliydi; Syndril sarayındaki terzilerin işçiliğini aratmazdı. Ama asıl mesele kumaş değildi. Asıl mesele, bu üniformanın içine girdiğimde, artık sadece Reina Arlon olmayacaktım. Vexmere'nin bir öğrencisi olacaktım. Ve bu okul, Gümüş Ortaklığı'nındı.
Annemin sesi kulaklarımda yankılandı: "O okulda dikkatli ol, Reina. Gümüş Ortaklığı, dost maskesi takmakta ustadır."
Ama benim başka seçeneğim yoktu. Codex'in sırlarını öğrenmek, gücümü kontrol etmek ve belki de... o sesin kime ait olduğunu bulmak için buradaydım.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 16 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları