KÜL KORİDORU
Bölüm 3•
3. Bölüm: Siyah Labirent
Tema:
Arden’in adımları merdivenin son basamağına geldiğinde, kendimi hemen sağ taraftaki karanlık bir nişin içine, tarihi bir heykelin arkasına doğru çektim. Kalbim o kadar sert vuruyordu ki, sesinin dışarıdan duyulacağından emindim. Arden tam önümden geçti. Kokusu—o keskin çam ve pahalı tütün kokusu—havada asılı kaldı. Birkaç saniye duraksadı, sanki karanlığın içinde beni arıyor gibiydi. Ardından elindeki çakmağın kapağını açtı. Klik. Çakmağın alevi, yüzünün yarısını aydınlatırken gözlerindeki o şeytani zekayı bir kez daha ortaya çıkardı. "Kimsenin burada olmaması gerekiyordu," diye mırıldandı kendi kendine. Neyse ki arkasını döndü ve diğer öğrencilere dağılmalarını emretti. Onlar çıkana kadar nefes almadan bekledim ve ardından üst katlara, odama doğru adeta uçarak kaçtım.
Ertesi sabah, akademinin devasa kütüphanesinde kendime bir köşe seçmiş, dün gece gördüklerimin şokunu atlatmaya çalışıyordum. Kütüphane, binlerce yıllık kitapların kokusuyla ağırlaşmış, labirenti andıran devasa bir yerdi. Rafların arasında dolanırken, dün gece masanın üzerinde gördüm o deri kaplı defterin aynısını, en üst raflardan birinde fark ettim. Kitaba uzanmaya çalıştım ama boyum yetmiyordu. Tam o sırada arkamdan uzanan uzun, damarlı bir el defteri benden önce kavradı. Arkama döndüğümde Arden ile burun buruna geldim. Gözleri o kadar yakındı ki, yeşilin içindeki gri hareleri seçebiliyordum. "Fazla meraklısın, Efsun," dedi, sesi kütüphanenin sessizliğinde fısıltı gibi ama çok net çıktı. Defteri parmaklarının arasında çevirdi. "Ve bilirsin, Vesta Akademisi’nde fazla merak, insanın kendi sonunu hazırlamasına neden olur."
Ona geri adım atmadan baktım. İçimdeki korkuyu gururumun arkasına gizlemeyi öğrenmiştim. "Bu okulda herkesin sakladığı bir şeyler var, Arden. Sadece senin değil," dedim. Alaycı bir şekilde güldü, yüzünü bana doğru biraz daha yaklaştırdı. "Benim sakladığım hiçbir şey yok. Ben her şeyi herkesin gözü önünde yaparım. Dün gece mahzende yaptığım gibi." Donup kaldım. Beni görmüştü. Dün gece orada olduğumu biliyordu ve benimle kedi fare oyunu oynuyordu. Defteri cebine koyarken, diğer eliyle ceketimin yakasını hafifçe düzeltti. Parmaklarının soğukluğu tenimi ürpertti. "Şimdi sana küçük bir tavsiye. Bu siyah labirentte kaybolmak istemiyorsan, adımlarına dikkat et. Çünkü bir sonraki sefere seni karanlıktan ben çekip çıkarmam."
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 3 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları