Akademinin en batı ucunda, yıllar önce çıkan bir yangından sonra terk edilmiş ve girişleri yasaklanmış eski bir saat kulesi vardı. Okul efsanelerine göre, o yangında ölen bir öğrencinin ruhu hala oradaydı. Tabii ki bu hikayelere inanmıyordum; ama yangının çıktığı yıl ile odamda bulduğum fotoğrafın eskilik derecesi birbirine tam olarak uyuyordu. Öğle arasında, herkes yemekhanedeyken, kuleye giden paslı demir kapının kilidini cebimdeki firketeyle açmayı başardım. İçerisi tamamen is ve kül kokuyordu. Duvarlar simsiyahtı, basamaklar ise her adımımda un ufak olacak gibi sallanıyordu. Kulenin tepesine, devasa çarkların durduğu o odaya kadar çıktım. Saat tam üçü gösterirken durmuştu.
Çarkların arkasındaki eski bir çalışma masasının üzerinde, kalın bir toz tabakasının altında küçük bir günlük duruyordu. Günlüğü açtığımda, sayfaların arasında kurumuş, rengi solmuş bir kasımpatı çiçeği buldum. İlk sayfayı okumaya başladım: “Arden her şeyi öğrendi. Babasının kirli parasını nereye sakladığını biliyorum. Eğer bu gece kuleye gelmezse, her şeyi polise anlatacağım. Beni durduramaz.” Yazı, odamdaki fotoğrafın arkasındaki yazıyla tamamen aynıydı. Demek ki yangın bir kaza değildi; Arden, sırrını korumak için bu kuleyi ve içindeki kızı yakmıştı. Okuduklarımın dehşetiyle geriye doğru bir adım attığımda, arkamda bir gölge belirdi. Kulenin dar kapısında Arden duruyordu. Üzerinde yine o simsiyah ceketi vardı ve rüzgar saçlarını dağıtıyordu.
"Sana adımlarına dikkat etmeni söylemiştim," dedi, sesi bu kez her zamankinden daha mekanik ve ruhsuzdu. Yavaşça bana doğru yürümeye başladı. Kulenin tepesindeki kırık camlardan giren rüzgar, aramızdaki isleri havaya savuruyordu. "Buraya gelmemen gerekiyordu Efsun. Burası geçmişin gömüldüğü yer." Elindeki gümüş çakmağı çıkardı, kapağını açtı ve alevi yakaladı. O alev, sanki yıllar önceki yangının küllerini yeniden canlandırmak istiyor gibiydi. "Şimdi o elindeki günlüğü yavaşça yere bırak." Gözlerindeki o katıksız kararlılığı gördüğümde, onun gerçekten bir katil olup olmadığını sorguladım. Ama kaçacak yerim yoktu, arkamda sadece yüz metrelik bir boşluk ve kırık saat çarkları vardı. Günlüğü göğsüme bastırdım. "Bunu yapamazsın Arden. Herkes senin ne olduğunu öğrenecek." Dudakları büküldü. "Kim öğrenecek? Ölüler mi?"
Bölüm Yorumları