İçimdeki Yabancı

Sabah uyandım.Ev yine eksikti.Babam gitmişti.Abim hâlâ uykunun içindeydi.Kardeşlerim yavaşça kaldırılıyordu; sanki fazla ses edilirse kırılacaklarmış gibi…Bana gelince herkesin sesi sertleşiyordu.Annemin kelimeleri bazen insanın üstüne giydiği kıyafet gibi değil,derisinin altına işleyen dikenler gibiydi.Sessizce hazırlandım.Çünkü bazı insanlar güne konuşarak değil, içine kapanarak başlıyor.Okula giderken içimde ağır bir taş vardı.Sanki bütün dünya nefes alıyordu da ben sadece ayakta kalmaya çalışıyordum.Sınıfta kimse gerçekten fark etmiyordu beni.Belki de ben fark edilmemeye çalışıyordum.Teneffüslerde dışarı çıkmıyordum.Herkes koridorlara dolarken ben sıramda oturuyordum.Bazen başımı sıraya yaslıyordum.Bazen camdan görünen gökyüzüne bakıyordum.Koridordan geçenler içeri bakıyordu.Yan bloktan gelenler kapının önünde kısa süre duruyordu.Sessizlik bile dikkat çekiyordu artık.Bir hoca yanıma gelip:“İyi misin?” diye sordu.Küçük bir gülümseme yaptım.“Hastayım hocam.”Çünkü insanlar göz altındaki morluğu görüyor ama kalpteki yorgunluğu göremiyor.Sonra bir gün PDR hocası çağırdı beni.Odası sessizdi.İçeri girince insan kendi kalp sesini bile duyabiliyordu.Karşıma oturdu.“Anlatmak ister misin?” dedi.İnsan bazen tam o anda parçalanıyor.Çünkü yaşadıklarını kendine bile açıklayamazken,başkasına anlatmak daha zor geliyor.Sustum.Boğazım düğümlendi.İçimde o kadar çok şey vardı ki,hangisini söylesem diğerleri ağzımdan dökülecek gibiydi.Sonra okul çıkışı geldi.Kalabalık yavaş yavaş dağılıyordu.Servisler hareket ediyor, insanlar arkadaşlarıyla yürüyordu.Ben eve gitmek için okulun dışındaki kaldırımdan yürüyordum.Gökyüzü griydi.Ama galiba insan üzgün olunca bütün renkler birbirine benziyor.Tam o sırada okuldan olmayan biri bana baktı.Beni tanımıyordu.Hayatımı bilmiyordu.İçimde ne taşıdığımı bilmiyordu.Ama bazı insanlar, tanımadıkları bir kalbi kırmayı çok kolay başarıyor.Yanımdan geçerken kısa bir kahkaha attı.Sonra arkadaşına dönüp, benim duyacağım şekilde:“Şuna baksana… ne kadar çirkin.”İnsan bazen bir cümle yüzünden kendinden yıllarca nefret edebiliyor.Ayaklarım yürümeye devam etti ama içimde bir şey olduğu yerde kaldı.Çünkü zaten insanın içinde küçük küçük çatlaklar varsa,bazı kelimeler gelip hepsini kırıyor.O an ilk kez yüzümü saklamak istedim.Sanki herkes bana bakıyor gibi geldi.Sanki herkes aynı şeyi düşünüyor ama sadece o söylemiş gibi…Eve giderken camdaki yansımama baktım.Kendimi insan gibi hissetmedim.Sanki yanlışlıkla insanların arasına karışmış küçük bir böcektim.Ezilse kimsenin dönüp bakmayacağı bir şey…Ve insan bir süre sonra aynaya bakınca yüzünü değil,kendine söylenen cümleleri görüyor.O gece şunu düşündüm:“Ailem bile beni sever gibi hissettirmiyorsa, başka kim gerçekten sever ki?”İşte insanın içindeki karanlık böyle büyüyor.Bir anda değil…Cümle cümle.Bakış bakış.Sessizlik sessizlik.