Unutamadığım gözler

Kantine indiğimizde her şey her zamanki gibiydi.Gürültü, kahkaha sesleri, kahve kokusu…Ama benim içimdeki huzursuzluk hâlâ gitmemişti.Defne yanımda yürürken hâlâ sinirliydi."Gerçekten anlamıyorum ya," dedi."İnsanlar nasıl bu kadar ego kasabiliyor?""Defne..." diye uyardım."O neydi öyle? 'Derslerimde başarılıyım' falan..."Gözlerini devirdi."aras kendini Nobel almış sanıyor."Tam o sırada bir ses geldi."Hanımlar, napıyorsunuz bakalııım?"Başımı çevirdim.Mert.Geniş gülümsemesiyle yanımıza geliyordu.Defne anında rahatladı."İyiyiz," dedi."Ben zaten az önce Aras’a ayar verdim."Mert kaşlarını kaldırdı."Aras’a mı?""Tabii," dedi Defne gururla."Ela’ya bulaştı.

Mal çocuk Aras."Ben gözlerimi büyüttüm."Mert—"Ama Mert gülmeye başladı."İyi yapmışsın hanımağam."Defne göğsünü dikleştirdi."Tabii yapacağım."Ben istemsizce güldüm.Çünkü bu ikisi yan yana gelince…Ortaya çıkan şey tam bir kaostu.Mert bana döndü."Sen ne diyorsun Ela?