Unutamadığım gözler

Koridorda yürürken her şey sıradandı.Ta ki…Onu görene kadar.Kerem.Bir an nefesim kesildi.Kalabalığın içinde sanki sadece o vardı.Yanında Selin.Ve Selin’in yüzündeki o tanıdık ifade…Beni okuldan attırmak isteyen o kız.Ama yapamamıştı.Çünkü notlarım, disiplinim, başarılarım…Onu durdurmuştu.Selin bana bakmadı bile.Sanki yokmuşum gibi.Ama Kerem…Beni gördü.Ve bir anlığına…Bakışlarımız çarpıştı.Kalbim otomatik olarak sıkıştı.Sonra…Kerem hiçbir şey olmamış gibi Selin’e döndü.Ve Selin’in omzuna elini koydu.O an…İçimde garip bir şey kırıldı.Gözlerimi devirdim."Tabii," diye fısıldadım içimden."Her zamanki gibi."Defne hemen yanımda eğildi.Sesini alçalttı:"Sen cidden bunu mu unutamıyorsun???"Başımı hafifçe çevirdim.Kerem hâlâ Selin’in yanındaydı.Sanki ben hiç yokmuşum gibi."Unutmuyorum," dedim kısık sesle.Defne kaşlarını kaldırdı."Neyi?"Bir saniye sustum.Cevap basitti.Ama söylemesi zordu."...Onu."Defne iç çekti."Ela…""Ne?""Bu çocuk sana bakmıyor bile."Dudaklarımı sıktım."Biliyorum."Ama asıl mesele bu değildi.Kerem’in bana bakıp bakmaması değildi.Sorun şuydu:Ben hâlâ onun baktığı kişiyi bekliyordum.Ve tam o sırada…Koridorun sonunda Aras göründü.Gözleri bir an Kerem’e kaydı.Sonra…Bana geldi.Sanki bütün koridoru tartıyormuş gibi.Kerem, Selin ve Aras…Hepsi aynı anda aynı yerdeydi.Ve ben…Ortada kalmıştım.Defne fısıldadı:"Bu iş iyice karıştı."Ben ise sadece Kerem’e baktım.Ve ilk kez şunu düşündüm:"Keşke unutabilsem."Ama unutamıyordum.Çünkü bazı gözler…Sadece bakmaz.İnsanın içinde kalır