Unutamadığım gözler

Her şey aynı anda oldu.Sanki koridor bir anda sahneye dönüşmüştü.Ve herkes rolünü oynuyordu.Aras yanımıza geldi.Her zamanki gibi sakin, kendinden emin…Gözleri bir an Kerem’e kaydı.Sonra bana döndü."Burada herkes toplanmış," dedi hafif bir gülümsemeyle.Defne hemen Aras’ı gördü.Ve hiç düşünmeden:"Çikolata mı bu?" dedi.Aras elindeki küçük paketi kaldırdı."Sen seversin diye aldım."Defne bir an durdu.Sonra gülerek Aras’a sarıldı."Dostum sen iyi adamsın ya."Ben o anı izledim.Garipti.Çünkü Defne’nin o rahat hali bile ortamı yumuşatmamıştı.Tam tersine…Her şey daha da gerilmiş gibiydi.Sağa baktım.Kerem.Selin’in yanındaydı.Ama bu sefer…Selin onu daha sıkı tutuyordu.Sanki bana bakıp özellikle gösterir gibi.Bakışı netti:"Görüyor musun?""Kaybettin."Dişlerimi sıktım.İçimde bir şey yükseldi.Mantık değildi bu.Tamamen dürtüydü.Ve o an…Hiç düşünmeden yaptım.Aras’a doğru bir adım attım.Ve onu…sarıldım.Sıkı.Çok sıkı.Sanki dünyada tutunacak tek şey oymuş gibi.Bir an Aras dondu.Defne bile sustu.Koridor sessizleşti.Sonra Aras hafifçe kollarını kaldırdı.Ama beni itmedi.Sadece… durdu.Ve sonra…Gülümsedi.O gülümseme…Sakin.Karizmatik.Sanki her şeyi çözmüş gibi.Ben o an…Nefesimi unuttum.Kalbim deli gibi atıyordu."Bu çocuk neden bu kadar rahat?""Neden bu kadar… etkileyici?"Başımı hafifçe geri çektim.Aras hâlâ bana bakıyordu.Ve o bakışta bir şey vardı.Alay değil.Öfke değil.Sadece…anlama isteği.Kerem’i unutmaya çalışırken…Kendimi daha büyük bir karmaşanın içine itmiştim.Defne fısıldadı:"Ela… sen ne yaptın?"Ama cevap veremedim.Çünkü Aras hâlâ gülümsüyordu.Ve ben ilk kez şunu düşündüm:"Bu çocuk… tehlikeli."Sadece kötü olduğu için değil.Çok fazla iyi hissettirdiği için.