Siyah çığlık
Bölüm 1•
"Kırılan Gece...."
Tema:
Gece, şehrin üzerine ağır bir örtü gibi çökmüştü.
Hastane koridoru buz gibiydi.
Eylül Manolya, duvar dibinde oturuyordu.
Ellerini sıkıyordu.
Ama soğuktan değil…
İçini yakan korkudan.
Kapı açıldı.
Beyaz önlüklü doktor dışarı çıktı.
Gözleri kaçıyordu.
Eylül bir anda ayağa kalktı.
Eylül: “Annem nasıl?!”
Doktor elindeki dosyayı uzattı.
Eylül dosyayı aldı.
Bir saniye bile bakması yetti.
Dünya durdu.
“Kayıt: Exitus.”
Eylül dosyayı düşürdü.
Eylül: “Hayır… bu ne demek?!”
Sesi titriyordu.
Eylül: “Annem… hayır…”
Gözleri doldu.
Eylül: “Söyleyin bana!”
Doktor başını eğdi.
Sessizlik…
Sonra tek cümle:
Doktor: “Başınız sağ olsun.”
Eylül dizlerinin üstüne çöktü.
Eylül: “Hayır… hayır… bu olamaz…”
Tam o anda telefonu çaldı.
Bilinmeyen numara.
Ellerini titreyerek açtı.
Eylül: “Alo?!”
Karşıdan gelen ses sakindi.
Ama ürkütücüydü.
Karan Yıldırım:
“Annen öldü.”
Eylül dondu.
Eylül: “Sen kimsin?!”
Ses devam etti.
Karan Yıldırım:
“Ve artık yalnız değilsin.”
Bir anda telefon elinden alındı.
Eylül hızla arkasını döndü.
Ve onu gördü.
Siyah montlu, uzun boylu bir adam.
Yüzü yarı gölgede.
Ama gözleri…
Soğuktu.
Derindi.
Tehlikeliydi.
Karan Yıldırım
Eylül geri çekildi.
Eylül: “Bana yaklaşma!”
Karan bir adım attı.
Sakin ama baskın.
Karan:
“Kaçma.”
Eylül’ün nefesi hızlandı.
Eylül: “Benden ne istiyorsun?!”
Karan telefonu kaldırdı.
Son mesajı gösterdi.
Sonra gözlerini Eylül’e dikti.
Karan:
“Annenin ölümü… tesadüf değil..."
Eylül bir adım geri çekildi.
Eylül:
“Sen ne biliyorsun?!”
Karan cevap vermedi.
Sadece Eylül’e bir an daha yaklaştı.
Koridor artık tamamen karanlığa gömülüyordu.
Uzaktan ayak sesleri duyuldu.
Tak… tak… tak…
Eylül panikledi.
Eylül:
“Bunlar yine kim?!”
Karan:
“Buradan çıkmalıyız.”
Eylül:
“Ben hiçbir yere gelmiyorum!”
Karan bir an durdu.
Sonra Eylül’ün bileğini tuttu.
Eylül irkildi.
Eylül:
“Bana dokunma dedim!”
Karan:
“Bağırmayı kes.”
Eylül:
“Beni bırak!”
Ama Karan bırakmadı.
Gözleri bir an Eylül’ün yüzünde durdu.
Bir şey söyleyecek gibiydi… ama sustu.
Sadece daha yakına çekti.
Eylül istemsizce ona çarptı.
Nefesleri karıştı.
Çok yakındılar.
Eylül dondu.
Karan da hareket etmedi.
Bir saniye…
İki saniye…
Zaman tamamen durdu.
Eylül gözlerini kaldırdı.
Karan ona bakıyordu.
Ama bu bakış artık aynı değildi.
Sert değildi.
Tehlikeli değildi.
Bir şey vardı içinde… bastırılmış.
Karan fısıldadı:
“Gitmezsek yakalanacağız.”
Eylül hiçbir şey diyemedi.
Çünkü kalbi çok hızlı atıyordu.
Ve Karan bunu fark etmişti.
Ama geri çekilmedi.
Sadece Eylül’ün elini daha sıkı tuttu.
Ve onu çekti..
Koştular.
Hastane koridoru arkalarında kaldı.
Gece soğuğu yüzlerine vuruyordu.
Eylül nefes nefeseydi.
Eylül:
“Dur… dur artık… nereye gidiyoruz?!”
Karan yavaşlamadı.
Karan:
“Güvenli bir yere.”
Eylül:
“Bana güvenli diyen sensin ama ben seni tanımıyorum!”
Karan bir an durdu.
Sonra Eylül’e baktı.
Uzun bir bakıştı bu.
Sanki söylemek istediklerini tartıyordu.
Karan:
“Beni tanıman gerekmiyor.”
Eylül:
“Peki ya annem?! Onunla ne ilgisi var bunun?!”
Karan’ın yüzü sertleşti.
Ama gözlerinde bir şey kırıldı.
Karan:
“Onu ben koruyamadım.”
Eylül dondu.
Eylül:
“Ne demek koruyamadım?!”
Karan cevap vermedi.
Sadece yürümeye devam etti.
Eylül bir an durdu ama Karan elini bırakmadı.
Bu temas… garipti.
Ne tamamen güvenliydi…
ne tamamen tehlikeli.
Ama Eylül’ü bırakamıyordu.
Bir süre sonra eski bir binaya vardılar.
Karan kapıyı açtı.
İçerisi loştu.
Eylül tereddüt etti.
Eylül:
“Burası neresi?”
Karan:
“Kalacağımız yer.”
Eylül:
“Sen benimle kalacağımı nereden çıkardın?!”
Karan arkasını döndü.
Ve ilk kez sesi biraz daha yumuşaktı.
Karan:
“Çünkü başka seçeneğin yok.”
Eylül tam karşı çıkacakken…
dışarıdan bir siren sesi duyuldu.
Yaklaşıyordu.
Karan hemen kapıyı kapattı.
Eylül irkildi.
Eylül:
“Bizi mi arıyorlar?!”
Karan:
“Evet.”
Eylül:
“Kim bunlar?!”
Karan Eylül’e baktı.
Ve ilk kez gerçek cümleyi söyledi:
Karan:
“Annen sıradan biri değildi.”
Eylül’ün nefesi kesildi.
Eylül:
“Ne diyorsun sen?!”
Karan bir adım yaklaştı.
Bu kez kaçmadı.
Karan:
“Ve sen… onların devamısın.”
Sessizlik.
Eylül geri çekildi.
Ama Karan izin vermedi.
Sadece kapının önünde durdu.
Sanki onu dış dünyadan koruyordu.
Ya da… kilitliyordu.
Eylül fısıldadı:
“Bana yalan söylüyorsun…”
Karan gözlerini kaçırdı.
İlk kez.
Karan:
“Keşke öyle olsaydı.”
O an Eylül fark etmedi.
Ama Karan ona bakıyordu.
Sadece görev için değil.
Sadece korumak için değil.
Daha karmaşık bir şeyle…
Ve bu onu en çok korkutan şeydi.
Çünkü kontrol edemiyordu...
Eylül bir süre sessiz kaldı.
Karan’ın söyledikleri zihninde dönüp duruyordu.
“Sen onların devamısın…”
Eylül:
“Ben kimsenin devamı değilim.”
Karan cevap vermedi.
Sadece pencereden dışarı baktı.
Gece daha da koyulaşmıştı.
Evin içinde eski bir oda hazırladı.
Tek bir yatak, küçük bir masa.
Eylül odaya girince durdu.
Eylül:
“Burada mı kalacağım?”
Karan:
“Başka seçenek yok.”
Eylül sinirle güldü.
Eylül:
“Harika… yabancı bir adam, terk edilmiş bir ev ve ben.”
Karan ona baktı.
Kısa bir an sustu.
Karan:
“Ben yabancı değilim.”
Eylül:
“Ne demek o?!”
Karan cevap vermedi.
Sanki ağzından kaçacak bir şeyden korkuyordu.
Eylül yatağa oturdu.
Yorgundu.
Ama uyuyamıyordu.
Karan kapının yanında duruyordu.
Sanki nöbet tutuyordu.
Eylül bunu fark etti.
Eylül:
“Beni izlemeyi bırak.”
Karan:
“İzlemiyorum.”
Eylül:
“Yalan.”
Karan ilk kez hafifçe nefes verdi.
Sanki yenilmiş gibi.
Bir süre sonra sessizlik oldu.
Eylül dayanamayıp konuştu.
Eylül:
“Sen neden bana yardım ediyorsun?”
Karan uzun süre cevap vermedi.
Sonra:
Karan:
“Çünkü başka kimse etmez.”
Eylül:
“Beni tanımıyorsun bile.”
Karan başını çevirdi.
Gözleri Eylül’deydi.
Bu kez bakışı daha uzundu.
Karan:
“Belki de tanıyorum.”
Eylül irkildi.
Eylül:
“Bu ne demek?”
Karan hemen konuyu kapattı.
Karan:
“Uyuman lazım.”
Eylül:
“Emir verme bana.”
Karan bir an durdu.
Sonra çok kısık bir sesle:
Karan:
“İstediğim bu değil.”
Eylül bunu duydu ama anlamadı.
Gece ilerledi.
Eylül uyuyamadı.
Karan hâlâ kapıdaydı.
Eylül yavaşça seslendi:
“Orada mı kalacaksın?”
Karan:
“Evet.”
Eylül:
“Bütün gece?”
Karan:
“Evet.”
Sessizlik oldu.
Eylül yavaşça yataktan kalktı.
Karan hemen dikkat kesildi.
Karan:
“Ne yapıyorsun?”
Eylül:
“Su içeceğim.”
Karan:
“Bekle.”
Eylül:
“Bebek değilim.”
Ama Karan onun önüne geçti.
Çok yakındılar yine.
Eylül başını kaldırdı.
Karan bir an durdu.
Gözleri Eylül’ün yüzünde kaldı.
Bir saniye fazla uzun.
Eylül fark etti.
Eylül:
“Bana yine öyle bakıyorsun.”
Karan hemen geri çekildi.
Karan:
“Bakmıyorum.”
Ama bu kez ikisi de biliyordu.
Yalan olduğunu.
Eylül mutfağa gitti.
Karan arkasından geldi.
Sessizce.
Eylül su içerken elleri biraz titriyordu.
Karan fark etti.
Ama bir şey demedi.
Sadece yaklaştı ve bardağı aldı.
Eylül:
“Ne yapıyorsun?”
Karan:
“Düşürme.”
Eylül:
“Ben çocuk değilim.”
Karan:
“Biliyorum.”
Ama sesi yumuşaktı.
İlk kez.
Bir anlık sessizlik oldu.
Çok kısa.
Ama çok yoğun.
Eylül başını kaldırdı.
Karan çok yakındaydı.
Bu kez geri çekilmedi.
Eylül nefesini tuttu.
Karan fısıldadı:
“Geri dön.”
Eylül:
“Ne?”
Karan gözlerini kaçırdı.
Karan:
“Odana.”
Eylül bir şey söyleyecekti.
Ama söyleyemedi.
Çünkü kalbi… çok hızlı atıyordu.
Ve o gece ilk kez:
Eylül korkmuyordu.
Sadece anlamaya çalışıyordu.
Karan'ı..
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları