Tuzak 2
Bölüm 2•
Umutsuz karşılaşma
Tema:
Adam kravatını düzeltti ve emin adımlarla ilerledi. Otomatik kapı onun vücudunu gördüğünde kapı kendiliğinden açıldı. Adam danışmanın yanında durdu ve ottuzlu yaşlardaki kadına baktı.
"Hanımefendi, iyi günler dilerim. Lila Demir bu hastanede mi? "
Kadın bilgisayarına gömüldü ve birkaç işlemden sonra kafasını kaldırıp karşısındaki adama baktı.
"Evet, 409 numaralı oda da. "
Adam bir an da başını kaldırdı. Belli ki böyle bir cevap beklemiyordu.
"Ah, hanımefendi sanırım bir yanlışınız var. Lila Demir'in morg da olması gerekmiyor mu? "
Kadın tekrar bilgisayarına döndü. Adam elini yumruk yapmış, ritmik bir şekilde masaya vuruyordu. Kadın gözlüklerini düzeltti.
"Hayır, Lila Demir 409 numaralı odada"
Adam derin bir nefes aldı ve başını tamam anlamında salladı. Asansöre doğru yürüdü ve düğmeye tıkladığında kendi kendine mırıldandı.
"Siktiğimin asansörü de gelmiyor. "
Asansör nihayet geldiğinde kapıların açılmasıyla birlikte adam asansöre bindi. Adamın yanında annesinin elini sıkıca tutmuş küçük bir kız çocuğu vardı. Küçük kız adama şekerini gösterirken adam hafifçe gülümsedi. Küçük kız yanındaki adamın kim olduğunu bilseydi muhtemelen asansörden iner arkasına bakmadan kaçardı...
Adam başını kaldırdığında altın rengindeki yazılmış "409" numarasına baktı ve içeri girdi. Hasta yatağında yatan genç kıza baktı. Ve kendi kendine mırıldandı.
"Umarım o bilgisayarından yanlış bakmamışsındır aptal kadın. "
Adam birkaç adım ilerledi ve durdu. Genç kızın başının altındaki yastığı yavaşça alacakken birden genç kız sanki canlanmış gibi adamın bileğini tuttu ve hızla ayağa kalktı.
Adam birkaç adım geri gitti ve genç kıza bakarak güldü.
"Demek hâlâ hayattasın, Lila. Üçgen seni bırakmayacak. Sen polise gittin. Diğerleri gibi öleceksin"
Lila hızla masanın üstünde duran lambayı alıp adama fırlattığında adam sola doğru gittiğinde lamba duvarda parçalandı. Adam gülümsedi ve odanın kapısına doğru giderek kilidi çevirdi.
"Bana bir emir verildi. Ya sen öleceksin ya da ben. "
Adam hızla Lila'ya doğru atıldı ve genç kızın yakasından tutup duvara fırlattı. Genç kız nefes nefeseydi. Yaraları hâlâ yeniydi.
Lila sırtüstü yerdeyken adam Lila'ya doğru yaklaştı ve elindeki çakıyı sıkıca tutarak yerdeki Lila'nın boğazını hedef almıştı ancak Lila hızla başını sağa doğru çevirdiği için çakı yerdeki zemine saplandı.
Bu durumu fırsat bilen Lila adamın yere doğrulmuş halini görünce hızla adamın bacağına tekme attığında adam yüz üstü yere düştü ancak çakı hâlâ elindeydi. Lila hızla etrafına baktı ve duvara dayanmış dolabın arkasına geçti ve dolabı hızla ayaklarıyla ittiğinde dolap adamın omzuna çarptı ve az önce ayağa kalkmaya çalışan adam şimdi sırtüstü sol omzu dolabın altında bir şekilde yerdeydi ve refleks olarak bıçak düşmüştü.
Lila koşar adımlarla yerdeki bıçağı aldı. Tam elindeki bıçağı havaya kaldırıp adama saplayacakken adam Lila'ya baktı ve "Bugün ben olmasam da yarın başka birisi. Üçgen herkesin cezasını verir. "
Lila adama baktı ve gülümsedi. "Ben hepinizi her türlü cehenneme yollayacağım. Sonra bana ceza vermeyi düşünürsünüz. "
Lila gözlerini kapattı ve adamın karnına birkaç kez çakıyı sapladı. Nefes nefeseydi. Yine ve yeniden ölümden dönmüştü.
Yerdeki adamın cesedine baktı. Daha fazla burada kalamazdı. Üstündeki hasta kıyafetleri kan olmuştu. Hızlıca dolabı çevirdi ve içindeki kıyafetleri çıkardı. Üstünü hızla değiştirdi ve az önce adamın kilitlediği kapıyı,kapının üstünde bırakılmış anahtar ile açtı ve hastane koridorlarında ilerledi.
Hiç şüphe çekmemeliydi, Lila. Sanki az önce hiçbir şey yaşanmamış gibi. Sanki az önce birisini öldürmemiş gibi...
Lila kimseye görünmemeliydi. Biliyordu, birazdan birkaç adam gelecek ve Lila'nın odasındaki cesedi kaldıracaklardı. Çünkü başka birisi Lila'nın cesedinin defin işlerini halletmeliydi. Ancak kendileri için çalışan adamın cesetlerini gördüklerinde yapacakları tek şey ceseti yok etmekti. Çünkü bu oyun da polis yoktu.
Ve şimdi Lila polise gidemezdi çünkü üçgen ekibi kendi adamlarından birine tüm suçları yıkıp hapise gönderirlerdi. O adam da "evet, ben yaptım" dediğinde o adam hapise gider üçgen ekibi elini kolunu sallaya sallaya masum insanların ölümüne sebep olmaya devam edeceklerdi ve belki de Lila ömür boyu yaşam mücadelesi verecekti. İntikam almalıydı. Burhan'ın, Suzan'ın, Rabia'nın ve Ateş'in.
Genç kız, asansörle eksi katlardan rastgele birine bastı. Şuan tek düşündüğü az sonra gelecek adamlara görünmeden hastaneden kaçmaktı.
Lila hastane koridorunda ilerlerken birkaç siyah takım elbiseli adam gördüğünde hızla yanındaki odanın kapısını açtı ve içeri girdi. Hâlâ canı acıyordu. Oda buz gibiydi muhtemelen morgdaydı. Lila nefes nefeseyken kafasını kaldırdığı an donup kaldı.
"Sahipsizler" yazıyordu duvarın üstünde. Lila o an kalbinin sıkıştığını hissetti.
"Ölüsün ama seni gömecek kimse yok. Ne acı." Tam o esnada Lila bir ismi gördüğünde şok içinde gözleri açıldı.
"Rabia Akın"
Lila hızla yazıyı gördüğü yere gitti ve ufak kapıyı açtı. Elleri buz gibi olan metale değdiğinde metali kendine doğru çekti ve Rabia'nın bembeyaz yüzünü gördü, gülümsüyordu.
"Hayır... Hayır" Lila'nın gözleri doldu. Kalbi acıyla sıkıştı. Sanki soluduğu nefes zehirli gibiydi. Ve o nefes almıyordu. Boğazında çok büyük bir yumru vardı. Göğsü sıkışmış, gözleri, gözyaşlarını zemine bırakmak istiyordu.
Buz gibi olan morg, Lila için cehennem kadar sıcaktı. Rabia'nın bembeyaz olmuş yüzüne baktı ve kızın yanağına yavaşça dokundu. Tıpkı bir çiçeğe dokunduğu gibi dokundu. Dokunduğunuz da yok olacak bir çiçekmiş gibi dokundu genç kıza.
Rabia'nın üstünde beyaz bir örtü vardı vücudunun hiçbir yeri kesik değildi. Sanki Lila bir kabus'un içindeydi. Her şeyin kabus olması için ne gerekiyorsa yapabilirdi ama hayır, herşey bu morg gibi keskin ve soğuk bir gerçekti.
Lila ayak seslerini duyduğunda hızla Rabia'nın bedenini tekrar yerine itti ve kapağı kapatıp hızla bir masanın altına girdi. Masa örtüsü olduğu için Lila görünmüyordu.
İki kişi morgun kapısını açtığında Lila nefesini tuttu. Bir kişi hızla masaya vurdu.
"Hepiniz kafayı yemişsiniz! " kadın sesi sinirle bağırdığında eliyle Rabia'nın cesedini gösterdi.
"Daha 8 yaşında babası ve annesi araba kazasında ölüyor ve 11 yıl sonra kendisine araba çarpıyor! Savcı bey bu kader değil bu bilerek yapılmış birşey. "
Kadının savcı olarak bahsettiği adam derin bir nefes aldı. "İrem hanım, Rabia'ya çarpan arabadaki şahıs herşeyi itiraf etti. Bilerek olmadığını söyledi. Rabia'nın telefonunda da hiç birşey yoktu. "
Savcı bir poşetin içindeki telefonu masanın üstüne koydu ama size net bir şekilde söyleyebilirim ki o telefon Rabia'ya ait değildi.
İrem ellerini alnına götürdü ve şakaklarını ovduğunda savcı devam etti. "Herşeyden bir anlam çıkarmayı bırak artık. Bu iş böyle değildir,kimsesizler mezarlığına bir bakalım diyip duruyorsun. "
Aslında İrem Hanım haklıydı. Kimsesizler mezarlığına baktıklarında Suzan ve Burhan'ın mezarlarını görselerdi işler farklı olabilir miydi? Herşey değişebilir miydi?
İrem Hanım, Savcı beye baktı. "Bakın son zamanlarda ölüm oranları çok arttı. Ya park da ya silahla vurularak intihar vakaları,aniden kaybolan insanlar. Yani, lütfen beni de anlayın. "
Savcı, İrem'in omzuna elini koydu. "Ağabeyin kayıp olduğu için korkuyorsun değil mi? " İrem hanım, savcıya telefonundan bir resim gösterdi.
"Hâlâ kayıp ve ben... Onun için endişeleniyorum. "
Lila eğer başının üstündeki savcıya gösterilen fotoğraf da Ateş'in resmini görüyor olsaydı belki de İrem ile işbirliği yapıyor olabilirdi. Ama kader... Bazen doğru zaman da yanlış yerde olabilirdi biz insanlar.
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları