KIRIK YOKLAMA

Bölüm 1•

Bölüm 1

Tema:
# BÖLÜM 1

Telefonun titremesi artık bir ses değil, bir alışkanlıktı.

Yastığın altında titreşiyor, sonra susuyor, sonra tekrar başlıyordu. Sanki biri özellikle “uyandı mı acaba” diye test ediyordu.

Derin gözlerini açmadı bile.

Açsa ne değişecekti ki?

Zaten kim olduğunu biliyordu.

Bir süre sonra titreme kesildi.

Hemen ardından tekrar başladı.

Bu sefer farklı bir şey yoktu. Sadece aynı şeyin inatla tekrar edilmesi.

Derin kolunu uzattı ama telefonu almadı. Sadece parmakları yastığa gömüldü.

“Daha gün başlamadı,” dedi içinden. “Ama ben yoruldum bile.”

Bir noktada telefon sustu.

Sessizlik geldi.

Ama o sessizlik rahatlatıcı değildi. Daha çok “şimdi sıra sende” gibi duran bir sessizlikti.


“DERİN!”

Ses evin içinden geldi.

Hiç cevap vermedi.

Bir saniye sonra:

“DERİN DİYORUM!”

İnsan bazı sesleri duymazdan gelmeyi öğreniyor. Bu bir yetenek değil, hayatta kalma yöntemi.

Ama bugün işe yaramadı.

Yatak gıcırdayarak kalktı

Mutfakta annesi onu bekliyordu.

Beklemek doğru kelime değil aslında.

Sanki zaten oradaydı ve sadece “bakış atma anı” gelmişti.

“Kaçta kalkılır?”

Derin gözlerini ovuşturdu. “Kalktım ya.”

“Şimdi kalktın.”

“Fark eder mi?”

Annesi cevap vermedi. Çünkü bazı cümleler cevap için söylenmez.

Tezgâhta bir tabak vardı.

İçinde yemek mi, yoksa “evde yemek varmış gibi hissi” mi olduğu belli değildi.

Derin bir lokma aldı.

Çiğnemedi bile doğru düzgün.

Açlıkla alakası yoktu zaten.



Telefon tekrar titredi.

Bakmadı önce.

Sonra baktı.

Grup sohbeti.

“Okul Travma Destek Hattı”

İsim bile yorucuydu.

Ayça:

“yarın okul”

altına hemen:

“kim hazır hissediyor?”

Mert:

“ben hissedemiyorum ama gidiyorum”

Ege:

“ben zaten mental olarak 2017’de kaldım”

Derin hafif burun çekti.

Bu insanlar yüzünden bazen gülüyordu, bazen sinir oluyordu, bazen de “iyi ki varlar” diyordu ama bunu asla söylemiyordu.

Telefonu kapattı.

Odaya döndü.

Dolap açıktı.

Sanki biri “seç artık” diye bağırıyordu ama sabırla.

Kıyafetler yere yarı dökülmüş, yarı asılmıştı.

Derin bir tişört aldı, baktı, bıraktı.

Başka bir şey aldı, baktı, onu da bıraktı.

Sonunda karar vermedi.

Sadece “bu olur” dedi.

Karar vermek değil, vazgeçmekti bu biraz.


Ayna karşısında durdu.

Uzun süre bakmadı.

Çünkü uzun bakarsa ya saçını düzeltmek zorunda kalacaktı ya da hayatını sorgulayacaktı.

İkisi de sabah için fazla ağırdı.

Saçını topladı.

Lastik kopuk çıktı.

Bir an durdu.

Sonra hiçbir şey olmamış gibi tekrar denedi.

Oldu sayıldı.


Çantasını aldı.

Ağır değildi.

Ama içi sanki doluymuş gibi hissettiriyordu.

Defterler, kalemler, silgi…

Ve garip bir şekilde, hiçbirinin asıl ağırlık sebebi onlar değildi.


Kapıdan çıkarken annesi yine konuşuyordu.

“Geç kalma!”

“Okul daha başlamadı.”

“BAŞLADI SAYILIR!”

Bu cümle tartışılmadı.

Çünkü bazı evlerde zaman, resmi olarak değil duygusal olarak işler.



Sokağa çıktı.

Hava sıcaktı.

Ama o “güzel yaz sıcağı” değil.

Daha çok “insanı düşündüren” türdendi.

Yürüdü.

Adımlar otomatikti.

Bir yere gitmiyordu aslında.

Sadece gitmesi gerekiyordu.

Telefon cebinde tekrar titredi.

Bu sefer bakmadı.

Çünkü bazı şeyler okununca değişmez.

Ve bazı insanlar zaten hep aynı şeyi yazar.


Okul yolu göründüğünde, Derin bir an durdu.

Çok kısa.

Kimsenin fark etmeyeceği kadar kısa.

Ama kendi içinde hissedilecek kadar uzun.

“Başladı,” dedi içinden.

“Ve ben henüz hazır değilim.”

Sonra yürümeye devam etti.

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları