Bedelin Işığı

Babamın çalışma odasına gittiğimizde üç adamında yüzü düşmüş endişeyle oturuyor odada çıt çıkmıyordu.“Baba ne oluyor?

Olanları general anlattı şimdi ne yapıcaz?” diyerek direk sordum, sıkıntılı yüz ifadesi her şeyi anlatıyor gibiydi durum sandığımızdan daha karışık bir hale gelmişti.Sadece bir kehanet değildi bir şeylerin ya sonu ya başlangıcı olacaktı ve bunu bilmemek daha can alıcı bir hale getiriyordu.Babamdan bir cevap gelmeden amcam “Gelin çocuklar oturun ilk önce.” dedi, yanındaki işaret ettiği sandalyeye oturdum yanıma da Aker oturdu.Kral Acar derin bir nefes aldı söze nası girmek isteyeceğini bilemiyor gibiydi, “Aker sana kehaneti anlatmıştır Elfida.”“Evet anlattı ama kaçırdığınız bir yer var siz bu kadını ölümlü olduğunu zannediyorsunuz ama kehanette ölümlüler arasında yürüyen ve iki dünyaya da ait olmayan biri diyor yani evet burada yaşıyor ama bu kadının ölümlü ölümsüz mü olduğunu bilmiyoruz.” Direk olarak konuya girmiştim küçük ayrıntılar bazen önemli olabiliyordu.Kral ilk önce Başar’a baktı sonrasında babama baktı.Belli ki bu ayrıntıyı daha yeni anlamışlardı.