KUZGUN AKADEMİSİ

Apartmanın kapısını açtığında yüzüne çarpan ilk şey gece ayazı oldu.

Yağmur ince ince yağmaya devam ediyordu.

Sokak, gündüzleri tanıdığı o sıradan sokak değildi sanki. Binaların gölgeleri uzamış, sokak lambalarının ışıkları sisin içinde boğulmuştu. Çevrede tek bir araba bile yoktu.

Eski siyah otobüs kaldırımın kenarında hareketsiz duruyordu.

Boyası yer yer dökülmüş, ön tarafındaki metal amblem paslanmıştı. Üzerinde marka, plaka ya da herhangi bir yazı bulunmuyordu.

Camlarıysa tamamen siyahtı.

İçerisi görünmüyordu.

Beyaz saçlı kadın otobüsün önünde bekliyordu. Vera yaklaşınca başını hafifçe eğdi.

"Tam zamanında."

Vera bavulunu biraz daha sıkı tuttu.

"Size güvenmem için tek bir sebep söyleyin."

Kadın uzun süre sustu.

Sonra sessizce konuştu.

"Çünkü bütün hayatın boyunca cevap aradığın soruların hepsi aynı yerde."

"Ben hiçbir şey aramıyorum."

"Hayır."

Kadın gözlerinin içine baktı.

"Arıyorsun."

Vera cevap veremedi.

Kadın devam etti.

"Hiç çocukluğunda aynı rüyayı defalarca gördün mü?"

Vera'nın nefesi kesildi.

"Ne..."

"Her ay."

"Hayır..."

"Taş bir kapı."

Kadın durdu.

"Sis."

Bir adım daha yaklaştı.

"Ve seni bekleyen biri."