Dar ve karanlık havalandırma tünelindeki tırmanışım, akciğerlerimi yakan o zehirli gaz kadar acı vericiydi. Ancak göğsümdeki fiziksel acı, kalbime oturan o devasa taşın yanında hiçbir şeydi. Aşağıdan gelen kılıç şakırtıları ve çığlıklar kesilmiş, yerini ürpertici bir sessizliğe bırakmıştı. Darius… Benim gözü pek, asil savaşçım. Onun aşağıda, o zehirli karanlığın ortasında kalma düşüncesi beni delirtiyordu.
"Ağlamayacaksın, Helen," diye fısıldadım kendime, parmaklarımı taş duvara geçirirken. "Gözyaşların krallığını ve halkını kurtarmayacak. Bugün kraliçe değil, bir cellat olacaksın."
Kuzey kulesinin gizli çıkışına vardığımda, tünelin kapağını tek bir güçlü hamleyle ittim. Soğuk gece havası yüzüme çarptığında içimden şükrediyordum. Aşağıda, sarayın iç avlusunda Jonathan’ın askerleri zafer çığlıkları atıyor, sancaklar devriliyordu. Hain amcam, tahtı ele geçirdiğini sanarak aşağıda zaferini kutluyor olmalıydı.
Ama unuttuğu bir şey vardı, ben hala nefes alıyordum.
Sarayın çatı oluklarından bir gölge gibi geçerek muhafızlara ulaştım. Büyük ihtimalle Kara Gölge katillerinin çoğu taht salonundaki kapışmada ölmüş ya da içeri kilitlenmişti. Koridorlarda sadece Jonathan’ın sadık sandığı birkaç sersem asker vardı.
Hançerim gece karanlığında bir gölge gibi çaktı indi; iki nöbetçi daha ne olduğunu anlamadan gögüslerinden sızan kanla yere yığıldı. Onların zırhlarından birini ve uzun yaylarını alarak ana avluya bakan yüksek balkona doğru ilerledim.
Tam o sırada, taht salonunun devasa demir kapılarının dışarıdan vurulduğunu duydum. Devam eden ağır darbeler, sarayın temellerini sarsıyordu.
GÜM! GÜM! GÜM!
Jonathan ve yanındaki az sayıda adamı panikle avlunun ortasına toplandı.
"Bu da ne?" diye bağırdı Jonathan, sesindeki o soğukkanlı kibirden eser kalmamıştı. "Salondaki herkes ölmüş olmalıydı!"
GÜM!
Son bir darbeyle devasa demir kapı menteşelerinden sökülerek büyük bir gürültüyle avluya doğru devrildi. Kapının arkasından yükselen dumanların arasından bir siluet belirdi.
Kalbim duracağını hissettim
Gelen bir hayalet değildi. O, dumanların ve zehrin içinden sağ çıkmayı başarmış, olan benim cesur prensim Darius’tu!
Yüzü kan içindeydi, zırhı parçalanmıştı ama gözlerindeki o devasa intikam ateşi, etrafındaki her şeyi yakacak kadar güçlüydü. O zehirli gazdan korunmak için pelerinini ıslatıp yüzüne bağlamış, arkasındaki Aaron ve sağ kalan birkaç sadık muhafızla birlikte kapıyı yıkmayı başarmıştı.
"JONATHAN!" diye kükredi Darius. Sesi sarayın duvarlarında yüksek bir sesle yankılandı.
Jonathan’ın gözleri dehşetle parlıyordu, "İmkânsız! Ölmüş olmalıydınız!" diye bağırdı ve geriye doğru birkaç adım attı. "Öldürün onu! Hepsini gebertin!"
Jonathan’ın kiralık katilleri Darius’un üzerine atıldı. Darius, adeta çıldırmış gibi savaşıyordu. Her kılıç darbesiyle bir düşmanı yere seriyor, sadece Jonathan’a ulaşmak için önündeki engellerle savaşıyordu. Ancak Jonathan, ani bir hamleyle avlunun diğer tarafındaki gizli ahırlara doğru kaçmaya başladı.
"Bunu sen istedin amca..." diye fısıldadım yüksek balkondan.
Yayımı çıkardım. Girişteki meşalelerin ışığı uçtaki oku aydınlatırken, kirişi çeneme kadar çektim. Rüzgâr durdu, zaman yavaşladı. Jonathan ahırın kapısına ulaştığı an, oku serbest bıraktım.
Bölüm Yorumları