Öne Çıkanlar
Şu An Trend
Son Eklenenler
Prolog
Gözlerimi kapattığımda hâlâ o eski görüntüleri görüyordum.
Gökyüzü griydi. Şehir yanıyordu. İnsanlar birbirini parçalıyordu. Elli yıl önce “Büyük Çöküş” adını verdiğimiz o korkunç dönemde özgürlük, insanlığın en büyük lanetine dönüşmüştü. Zeki olanlar sistemi manipüle ediyor, güçlü olanlar yönetimi ele geçiriyor, herkes kendi çıkarını düşünüyordu. Savaşlar patlak verdi, şehirler küle döndü, umut diye bir şey kalmadı.
Sonra babam geldi.
V.
Enkazın içinden siyah peleriniyle çıkmış, kalabalığa o metalik sesiyle seslenmişti: “Renklerimizi görelim. İçimizdeki gerçek rengi ortaya çıkaralım ki bir daha asla kaos olmasın.”
İnsanlar önce korktu, sonra inandı. Çünkü V’nin sözlerinde hem kurtuluş hem de gizli bir tehdit vardı.
Testler başladı. Kan, beyin, genetik taramalar… Herkesin doğuştan gelen baskın özelliği ölçüldü ve Renk Sistemi doğdu.
Mavi’ler: Zekânın saf hâli. Planlayanlar, mimarlar. Kırmızı’lar: Gücün saf hâli. Disiplinli, güçlü ordular. Mor’lar: İkisinin tehlikeli karışımı; hem yetenekli hem şüpheci. Pembe, siyah, beyaz ve gri: Alt katmanlar. Duygusal, görünmez, itaatkâr ya da belirsiz olanlar.
Yeşil’ler ise… fazla düşünenlerdi. Soru soranlar. Sistemi çözmeye, V’nin yarattığı düzeni sorgulamaya yaklaşıyorlardı. Bu yüzden Yeşil doğan ya da Yeşil eğilim gösteren herkes, testten hemen sonra sessizce ortadan kaldırılıyordu.
Başta sistem gerçekten işe yaradı. Düzen geldi, açlık bitti, savaşlar durdu. Ama zamanla V’nin amacı değişti. Artık düzen yetmiyordu. O, mutlak kontrol istiyordu. Kontrol edemediği tek şey ise sorgulayan beyinlerdi.
. Ve ben, onun kızı olarak, sistemin en parlak mücevheriydim.
Gözlerimi açtığım anda odamın duvarları beni yine o tanıdık, koruyucu mavi sisin içine çekti. Her şey mavinin en güzel tonlarındaydı: tavandaki yumuşak gökyüzü mavisi, yerdeki derin gece mavisi halı, masamın üzerindeki kristal lambanın serin, elektrik mavisi ışığı. Pencereden sızan sabah ışığı bile dev filtrelerden geçerek odama mavi bir kutsama gibi düşüyordu.
Mavi Bölge’de uyanmak böyleydi. Her detayı zihninde tartman, çözmen, yeniden kurman beklenirdi. Çünkü biz Mavi’lerdik. Zekiler. Planlayanlar. Sistemin mimarları.
Adım Elara. Kodum MAV-ELR-917.
Kalktım ve koyu mavi üniformamı giydim. Yakası gümüş iplikle işlenmiş, kolumdaki ince metal bileklik kodumu taradı. Kapı sessizce açıldı. Koridorda ayak seslerim yankılanırken duvarlardaki holografik paneller her sabahki mesajı veriyordu:
“Renkleriniz sizi tanımlar. Renkleriniz sizi korur. Renkleriniz sizi kurtardı.”
Babamın sesi koridorun sonunda beni bekliyordu.
“Elara.”
Döndüğümde onu gördüm. V. Siyah pelerini omuzlarında dalgalanıyordu, altında gri tonlarında bir üniforma. Yüzü sertti ama bana baktığında gözlerinde nadir görülen bir sıcaklık beliriyordu. Gri fırtınalı gözleri bile bir an yumuşar gibi oluyordu.
Yanına yaklaştım. Elini uzattı ve saçımı şefkatle geriye itti. Dokunuşu soğuktu ama benim için her zaman sıcak gelmişti.
“Günaydın, küçük mimarım,” dedi. Sesinde gurur vardı. “Dün geceki simülasyon raporunu okudum. Seviye 7’yi 4 dakika 12 saniyede bitirmişsin. Bu yılki en iyi süre.”
Gülümsedim. Babamın övgüsü nadirdi ama gerçek olduğunda içimi ısıtıyordu.
“Senin sayende,” dedim. “Bana en iyi öğretmenleri verdin, en zor görevleri emanet ettin.”
V hafifçe güldü. Nadiren gülerdi. “Çünkü sen benim kızımsın. Bir gün bu kuleyi, bu renkleri benden daha iyi yöneteceksin. Mavi’nin en parlak zekâsı… belki bir gün Mor’un da en güçlüsü olursun.”
Birlikte kahvaltı salonuna indik. Masada sadece ikimiz vardık. Babam karşımda otururken beni izliyordu. Gözlerinde hem sevgi hem hesap vardı.
“Elara,” dedi birden, sesi daha ciddiydi. “Bu akşam Mor geçiş testine gireceksin. Hazır mısın?”
“Evet, babacığım.”
“Güzel.” Elimi tuttu. “Ne olursa olsun, unutma: Sen benim yanımdasın. Her zaman. Renkler değişse bile kan değişmez.”
O an her şey çok güzel görünüyordu. Babam beni destekliyordu. Gurur duyuyordu. Beni sistemin en üstüne hazırlıyordu. Ben de onun kızı olmaktan mutluydu.
Akşama kadar her şey normaldi.
Ama gece, her şey değişti.
Bölüm 2 (Aynı Gece)
Mor geçiş testi bittiğinde saat gece yarısını geçmişti. Test görevlisi mor ceketli bir kadın sadece “Yarın sabah V’ye rapor edilecek,” dedi ve beni serbest bıraktı.
Heyecanla babamın özel katına çıktım. Ona sonucu ilk ben söylemek istiyordum. Kapıyı açtığımda içerisi loştu. Sadece çalışma masasının üzerindeki mavi hologram açıktı.
Babam arkası dönük, holograma bakıyordu. Ekranda bir video oynuyordu. Yeşil üniformalı genç bir kız korku içinde bir odaya götürülüyordu. Kız çığlık atıyordu:
“Gerçeği biliyorum! Renkler yalan! V bizi köle yapmak için—”
Ses kesildi. Ekran karardı.
Babamın parmakları masaya dayalıydı. Yüzünde o tanıdık soğuk ifade vardı. Ama bana döndüğünde gözlerinde daha önce hiç görmediğim bir şey gördüm: panik.
“Elara… ne zaman geldin?”
Sesim titredi. “Az önce… Babacığım, o kız… Yeşil miydi? Neden böyle dedi?”
V bir an sustu. Sonra derin bir nefes aldı ve bana yaklaştı. Elini omzuma koydu. Dokunuşu ağırdı.
“Elara, dinle beni. Bazı şeyler halkın bilmemesi gereken şeyler vardır. Sistem kaosu önlemek için kuruldu. Yeşiller dengeyi bozar.”
“Ama o kız… senin emrinle mi öldürüldü?”
Babamın gözleri kısıldı.
“Sen fazla gördün.”
O an anladım. Babamın bana gösterdiği her şey — destek, gurur, gelecek vaadi — hepsi kontrollüydü. Beni kendi tarafında tutmak için özenle seçilmiş görüntülerden oluşuyordu. Ama bu gece yanlış bir kapıyı açmıştım.
Ertesi sabah bileğimdeki bileklik yeni bir kodla titreşti.
Yeni kodum: KMP-ELR-004 Kamp. Yeniden Eğitim ve Sadakat Merkezi.
Babam kapıda duruyordu. Yüzü ifadesizdi.
“Üç ay,” dedi sadece. “Orada zihnini toplayacaksın. Sonra eve döneceksin. Yanımda.”
Gözlerime baktı. Bir anlığına eski babamı gördüm gibi oldu. “Ama eğer orada da şüphe edersen… seni bir daha göremem, Elara.”
Kapı kapandı. Ben, V’nin biricik kızı, artık bir kamp öğrencisiydim.
Ve içimde ilk kez gerçek bir mor kıvılcım yanmaya başlamıştı.
Bu bölümü beğendin mi?
Bölüm Yorumları