Ay Işığı

Bölüm 3•

Kaçış Yok

Tema:

( şarkı: Yüksek Sadakat - haydi gel içelim )

(KAAN)
Gece...
İstanbul'un en sahte saatleriydi. Herkes önemli insanlar gibi davranıyordu.
Zenginmiş gibi iki kuruş paralarını harcıyor, mutluymuş gibi gülüyor.
Özgürmüş gibi dans edip rol yapıyordu. Ama hiçbiri gerçek değildi. Herkesin yüzünde maske vardı.
Yüzleri görünürdü ama hiçbirinin ruhu görünmezdi.
Kulübün kapısından içeri girdiğim an...
yüzüme çarpan ilk şey ağır alkol ve ucuz parfüm kokusuydu. Etrafta içilen sigaranın dumanı ile karışıp sinirlerimi bozuyordu.
Birbirine karışmış... mide bulandırıcı bir karışım.
Alkolü sevmezdim. Ama o olmadan uyuyamazdım da. Hayatımdaki dalkavuklara katlandığım gibi lanet alkol kokusuna da katlanmak zorundaydım. Bunlar hayatımda ödediğim küçük bedellerden birkaçıydı sadece.
Baran önden yürüyordu, sanki kulüp onunmuş gibi. Gözleri kulüpteki tüm kadınların üzerinde aç bir kurt gibi geziyordu. Arkasında diğerleri, ellerinde kasklar ile Baran'ı takip ediyordu. Gruptaki elinde kaskı olmayan tek kişi bendim. Benim kaskım. Ateş parçamdaydı.
Ben ise grubun lideri değilmişim gibi en arkadaydım.
Her zaman olduğu gibi.
Kulüpteki gözler üzerimize döndü. Alışkındım. Bakışlara... fısıltılara, etrafıma toplanan kadınlara ve o gereksiz ilgilere.
Daha oturmadan üç kız yanımıza geldi.
Biri direkt Baran'ın koluna girdi. Baran, o zaten bunu bekliyor gibi hemen kızın belini kavrayıp kendine çekti. Diğeri gülerek yanıma yaklaştı. Onu umursamadım bile. Her zamanki gibi ucuz parfüm kullanan para avcısı kızlardandı. Belliydi bu. Anlıyordum.
Üçüncüsü sadece uzaktan baktı.
En tehlikelisi oydu. Gözlem yapar, sonra hamlesini yapardı. Ama ben de tehlikeliydim. İçimden "Yer miyim lan ben bu numaraları?" dedim kendime.
"Hoş geldiniz..." dedi yanımdaki kız.
Sesi fazla yumuşaktı. Yüzünde ağır bir makyaj, sahte bir gülümseme vardı.
Yapaydı. Her yeri sahteydi.
Bakmadım bile. Direkt geçtim.
"Rahatsız oldum mu?" diye bir düşündüm.
"Evet." Her zamanki gibi.
"Belli ettim mi?"
"Hayır." Asla belli etmezdim zaten.
Köşedeki masaya oturduk. Her zaman biz otururduk buraya. Kulüpteki herkes bilirdi. Başka kimse oturmaya cesaret edemezdi. Gelmesek bile boş kalırdı sadece.
Baran kahkaha atıyordu.
"Bu gece güzel geçecek," dedi.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları