Ay Işığı

Bölüm 4•

Kırılan Sessizlik

Tema:
(DURU)
Ben söylemiştim, Mira içmişti. Tabii ki sonunda sarhoş oldu. Mira sarhoş olduysa benim işim çok zordu. Kolay kolay uyumazdı, ağlardı ya da daha kötüsü bağıra bağıra şarkı söylerdi. Şarkılar bitmiş, Mira da ben de sarhoş olmuştuk. Mira'ya baktığımda boş boş gözlerle bana bakıyordu. "İşte şimdi ayvayı yedim," dedim içimden. Mira'ya baktım.
"Vay be," dedim gülerek.
"Rekor kırdın bu akşam."
Mira'nın kafası iyice yana düşmüştü.
Elindeki bira yarım kalmıştı. Zaten biranın yarısı masada, yarısı üstündeydi. Geri kalanı da Allah bilir neredeydi. Gözleri kapanıp açılıyor, konuşmaya çalışıyor ama cümle kuramıyordu.
"Duru... bak ben... çok severim. Öyle severim ki... Ama değerimi bilemediler, bak şimdi bak, hepsi nerede ya?" dedi.
"İşte... şey... benim midem bulanıyor ya."
Cümle yarım kaldı.
Zaten benim de yarım yamalak koşmam, kova getirmem bir oldu. Mira her yeri batırmıştı. Bir de o köpek yavrusu gözleriyle bana bakıyordu. Gözleri şimdiden yaşlarla dolmaya başlamıştı bile.
"Duru, özür dilerim. Her yer kirlendi. Zaten beni de kimse sevmedi, off," dedi.
"Gene başladık of Mira off," dedim içimden. Sonra zaten kirlenen tişörtümün temiz kenarıyla Mira'nın dudaklarını sildim. Hafifçe gülümsedim.
"Önemli değil, ağlama artık. Sorun yok, zaten yıkanacaktım. Ben seni seviyorum Mira, benden başka kimse sevmese de olur seni." dedim.
"Ben sana yeterim."
Mira sarhoşluğun verdiği saflıkla zaten çoktan neden ağladığını unuttu.
"Neden ağlıyorum ki ben, Duru? Duru, benim başım çok ağrıyor ya."
Derin bir nefes aldım, kafamı "Allah'ım sen yardım et" der gibi salladım.
"Gel bakayım buraya..." dedim.
Mira'nın koluna girdim, belinden destek vererek ayağa kaldırdım. Yürümüyorduk, resmen ikimiz de sürünüyorduk. Alkolden nefret ederdim, evet. Ama içmek... sadece Mira ile içmek güzeldi. Kokusu hâlâ midemi bulandırıyordu, nefret ediyordum kokusundan. Ama Mira yanımda olunca o alkolün kokusu, kötü anıları, geçmişin hayaletleri... hiçbiri kalmıyordu aklımda. Gerçekten 19 yaşında bir genç kız oluyordum sadece. Bu bile yeterdi bana.
Mira'yı banyoya getirdiğimde zaten şimdiden uyukluyordu. Önce üzerini çıkarttım, bir güzel Mira'yı yıkadım. Ama bir de bana sormak gerekiyordu o anları. Resmen ölüp ölüp dirildim. En sonunda Mira'nın bağırmaları, ağlamaları bitmişti; ben de onu giydirmiştim. Mira bana uykulu, sarhoş o yavru köpek gözleriyle baktı. Hâlâ sarhoştu ama soğuk su biraz ayılmasına yardım etmişti.
"Duru, iyi ki benim arkadaşımsın. Seni çok seviyorum." Dedi. 
"Kardeşim kadar çok seviyorum.
Benim tek ailem sensin. İyi geceler, Duru."
Kelimelerden sonra cevabımı bile beklemeye dermanı kalmamıştı. Uyudu.
Benim ise gözümden bir damla yaş gelmişti.
Mira'ya baktım.
"Sen de benim tek ailemsin, Mira. Gerçek olan tek ailem. " Dedim.
"Sevdiğim tek ailem.
İyi geceler, sarhoş."
Yavaşça geri çekildim. Kapıyı yarım kapattım.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları