Ay Işığı
Bölüm 6•
Sessizliğin Yükü
Tema:
(DURU)
Uyandığımda ilk hissettiğim şey başımdaki zonklamaydı.
Sonra...
Boşluk.
Gözlerimi tavana diktim.
Tavan aynı tavandı.
Eski, çatlaklarla dolu.
Pencerenin arasından sızan sabah ışığı odanın içine ağır ağır yayılıyordu.
Bir süre kıpırdamadım.
Sadece nefes aldım.
Dün gece...
Bir şey olmuştu.
Parça parça görüntüler gözümün önüne geldi.
Balkon...
Soğuk...
Motor...
Mavi gözler...
Ve sonra...
Saçıma uzanan bir el.
Nefesim bir anda düzensizleşti.
Hemen doğruldum.
Ellerim istemsizce saçlarıma gitti.
Sanki hâlâ oradaydı o dokunuş.
Parmaklarım saç tellerimin arasında dolaştı.
Yoktu.
Kimse dokunmuyordu.
Ama bedenim bunu anlamıyordu.
Kapı yavaşça aralandı.
Mira elinde iki bardak çayla içeri girdi.
Gözlerinin altı mosmordu.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları