Ay Işığı
Bölüm 7•
Geçmiş Kapıyı Çalınca
Tema:
(KAAN)
Telefonu cebime attım.
Babamın sesi hâlâ kulaklarımdaydı.
Normalde sinirlenirdim.
Bağırırdım.
Bir yerlere yumruk atardım.
Bugün...
Hiçbiri içimden gelmedi.
Aklım hâlâ o sokaktaydı.
Duru'nun yere çöküşü...
Kulaklarını kapatışı...
Ve bana bakamayan gözleri.
İlk defa bir insanın acısını bu kadar yakından görmüştüm.
Ama en kötüsü...
Hiçbir şey yapamamıştım.
Masanın üzerindeki kahveyi tek dikişte bitirdim.
Soğuktu.
Tadı yoktu.
Tam kalkacakken Emre yanıma geldi.
"Abi."
Başımı kaldırdım.
"Dün gece ne oldu sana?"
"Hiç."
"Yalan."
Cevap vermedim.
Emre sandalyeyi çekip karşıma oturdu.
"Seni yıllardır tanıyorum."
"Dün döndüğünde suratında ilk defa kavga etmiş adam ifadesi yoktu."
"Dayak yemiş adam ifadesi vardı."
İstemsizce güldüm.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları