Çivilerin Fısıltısı

Bölüm 1•

Tek parça

Tema:

Kasabanın en eski sokağında, herkesin önünden hızla geçmeye çalıştığı yıkık bir ev vardı. Kimse o eve yaklaşmaz, geceleri pencerelerinden gelen hafif tıkırtıları konuşmazdı. Çünkü yıllardır anlatılan tek bir söylenti vardı:

"O evde yaşayan büyücü hiçbir zaman gerçekten ölmedi."

On altı yaşındaki Ece bu hikâyelere inanmazdı. Ta ki büyükannesinin tavan arasında eski, deri kaplı bir günlük bulana kadar.

Günlüğün ilk sayfasında tek bir cümle yazıyordu:

"Çivileri sakın yerinden çıkarma."

Sayfaları çevirdikçe büyükannesinin yıllar önce kasabanın gizemini araştırdığını öğrendi. Günlüğe göre yüzlerce yıl önce kasabaya gelen karanlık bir büyücü, insanların korkularını kullanarak güç kazanıyordu. Onu öldürmek mümkün değildi. Bunun yerine, kasabanın yaşlıları büyücüyü eski konağın bodrumuna hapsetmiş ve kapıyı yüzlerce demir çiviyle mühürlemişti.

Her çivi bir mühürdü.

Bir tanesi bile çıkarsa...

Mühür zayıflardı.

Ece bunu sadece eski bir masal sandı.

Ertesi gün merakı ağır bastı ve arkadaşları Deniz ile Arda'yı da yanına alarak terk edilmiş konağa gitti.

Kapı gerçekten de paslı yüzlerce çiviyle kaplıydı.

Deniz gülerek,
"Bir tanesini çıkarınca ne olacak ki?" dedi.

Eline aldığı levyeyle en köşedeki çiviyi söktü.

Tak...

Ses bütün konağın içinde yankılandı.

Sonra her yer sessizleşti.

Birkaç saniye sonra bodrumun derinliklerinden boğuk bir nefes duyuldu.

Üçü de donup kaldı.

Tam kaçacakları sırada duvardaki diğer çiviler kendi kendine titremeye başladı.

Tak... Tak... Tak...

Sanki görünmeyen biri içeriden kapıya vuruyordu.

O gece kasabada garip olaylar yaşanmaya başladı.

Elektrikler durmadan kesiliyor, sokak lambaları kendi kendine sönüyor, insanlar rüyalarında aynı yüzü görüyordu.

Uzun siyah cübbeli, yüzü görünmeyen bir büyücü...

Ve her rüyada aynı söz duyuluyordu:

"Bir çivi eksildi."

Ertesi sabah Deniz ortadan kayboldu.

Odasında hiçbir iz yoktu.

Sadece yatağının üzerine saplanmış siyah, paslı bir çivi duruyordu.

Ece korkuyla günlüğü tekrar okumaya başladı.

Son sayfada daha önce fark etmediği silik bir yazı belirdi.

"Her gece bir çivi daha düşecek."

"Son çivi düştüğünde büyücü özgür kalacak."

Gerçekten de ertesi gece konaktan metal sesleri gelmeye başladı.

Kasabanın her yerinden insanlar o sesleri duyuyordu.

Kimse dışarı çıkmaya cesaret edemedi.

Sabah olduğunda kapıdaki çivilerden biri daha kaybolmuştu.

Ve bu kez Arda yoktu.

Ece artık yalnızdı.

Gece tekrar konağa gitti.

El fenerinin ışığı bodrum kapısını aydınlatırken içeriden fısıltılar yükseldi.

"Geç kaldın..."

Kapının önüne geldiğinde çivilerin yarısının yere düştüğünü gördü.

İçeriden buz gibi bir el kapıya vuruyordu.

Her vuruşta kalan çiviler gevşiyordu.

Ece son gücüyle yerdeki çivileri tek tek yerine çakmaya başladı.

Çekici her indirişinde bodrumdan korkunç bir çığlık yükseliyordu.

Tam son çiviyi yerine çakacakken arkasında biri konuştu.

"Boşuna uğraşıyorsun."

Yavaşça döndü.

Karşısında büyükannesi vardı.

Ama gözleri tamamen siyahtı.

Gülümsedi.

"Ben yıllar önce öldüm."

Büyükannenin bedeni bir anda duman gibi dağıldı.

Yerinde uzun cübbeli büyücü belirdi.

Meğer yıllardır gördükleri herkes, onun yarattığı bir yanılsamaymış.

Büyücü elini uzattı.

Son çivi kendi kendine yerinden çıktı.

Kapı ağır ağır açıldı.

İçeriden yükselen karanlık bütün bodrumu doldurdu.

Ece gözlerini kapattı.

Sabah olduğunda kasabalılar konağa gitti.

Bodrum bomboştu.

Ne büyücü vardı...

Ne de Ece.

Kapının üzerinde ise yepyeni bir yazı belirmişti.

"Mühür yeniden kuruldu."

Altında yalnızca tek bir paslı çivi duruyordu.

Kasabalılar bunun ne anlama geldiğini yıllar sonra öğrendi.

Çünkü her dolunay gecesi, konağın önünden geçen biri içeriden çekiç sesi duyuyordu.

Tak...

Tak...

Tak...

Sanki görünmeyen biri, kalan son çiviyi sonsuza kadar yerinde tutmaya çalışıyordu.

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları