Yine güneşli bir mart günüydü. En nefret ettiğim bitmek bilmez ödevler ve sorumluluklardı. Tamam artık lise birinci sınıfta olabilirdim ama bu kadarı da fazlaydı. Yatağımdan bıkkınlıkla kalktım ve aynaya baktım. Nasıl olduysa saçım yine karman çormandı. Bıktığım şeylerden biri de buydu. Saçlarımı kestirmeyi önerdiğimde annem kabul etmemişti. Ama yine de bu saçla uğraşması gereken kişi bendim. Oflayarak tarağı aldım ve siyah saçlarıma sertçe dokundurdum. Başka türlü saç açılmıyor, yani niye durduk yere canımı yakayım ki? Saçımı tarayıp okul üniformamı giydim ve aşağıya indim. Kahvaltı için vaktim olmadığından ağzıma bir ekmek atıp tam çıkacaktım ki, babam seslendi:
-Unutma yıldızların yol göstericiliği ancak sabaha kadardır.
Babam hep böyle kitaplar okurdu. Nedenini ben de bilmiyorum sadece galiba yeni şeylere açık olmayı seviyor. Servisin kornasını duyunca herkese görüşürüz diyip dışarı çıktım. Servis ayrı bir çılgınlıkla sabahları başımı şişiriyordu. Neyse ki en yakın arkadaşım Marie bugün servisle gelmişti. Çoğunlukla okula onu babası bırakırdı ama bazen bindiği de oluyordu. Bugün gibi. Beni görünce "Annie, günaydın!" diye çığlık attı. Herkes ona bakmıştı ama o bunu önemsiyormuş gibi görünmüyordu. Yanındaki boş yere oturduğumda bandajı kollarını gösterdi ve "Dün çizdirdim. Sadece minicik bir çizik. Ama biliyorsun ki abartmayı çok severim." dedi. Gerçekten de severdi. Cama kuş konduğunu görse bir sonraki gün olayı sanki çok yabani bir kuşu eğitmiş gibi anlatırdı. Benim için bir sorun yoktu. Anaokuldan beri en yakın arkadaşımdı. Her gün kıvırcık uzun saçlarını iki topuz yaparak gelirdi okula. Telefonunu gösterip "Annie. Sence bu filtre mi, yoksa bu mu?"dedi. Biri köpek kulaklı diğeri kedi kulaklı filtreleri. Tabii ki de köpek kulaklı olanı seçtim. Marie ile selfie çekindikten sonra bu günkü gezi hakkında konuşmaya başladık. Ama bundan sonra olacakları ne o ne ben bilebilirdim...
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
BU NE BEEEE✨NAPMİSSİN KIZIIIMMM🤍
Yorum
Yorum bulunamadı.