Okul bitmişti. Altıncı dersten sonra başka bir olay olmamıştı. Çıkışta evime giderken birinin bileğimi tutup beni ara sokağa ittirmesi dışında. Martin. " Yeter! Ne istiyorsunuz, bakın polisi arayacağım!" Martin ben bunları söyledikten sonra güldü:
--- Bu uzun zaman sonra yapacağın tek iyi hareket olur ama dur yapma. Seninle konuşmak istiyorum sadece.
Alaycı bir tonla " Ne söyleyeceksin. Bana söyleyecek neyin var ki? Artık ne kadar kötü biri olduğunu biliyo-" sözümü daha bitirmeden bağırdı " Annie. Ben senden hoşlanıyorum!". Şaşkınlıktan dilim tutulmuştu. Çünkü bir ara bana bir kızdan hoşlandığını söylemişti. Bunca zaman boyunca benden mi hoşlanmıştı? Sözüne devam etti:
--- Annie, o Eric' in ne kadar kötü biri olduğunu anladıktan sonra onun işlerine ayak uydurmamın sadece seni korumak istediğim için olduğunu anlar mısın?
Eliyle elimi tuttu:
--- Belki beni affedersin ve biz-
--- Hayır affetmeyeceğim. Bana neden bunu daha önce söylemedin? Hani ölümden dönmeden önce. Şu an şok içindeyim ve duygularımı anlayamıyorum ama zaten seninle sadece bir arkadaş olmak istiyordum, daha fazlası değil. Ama şu an senin hiçbir şeyin olmak istiyorum, beni anlıyor musun?
Bunları söylerken gözlerimden yaşlar süzülüyordu. O gün nasıl hâyâl kırıklığına uğradığımı bilmiyordu. Belki bu olay olmasaydı olurduk ama onu bir daha görmek istemiyordum. Çünkü kolumdaki yanıktan ve saçımın kısaltılmışlığından o da sorumluydu. Ben içeride ölecekken hiçbir şey yapmamıştı. Elimi onun elinden çekip oradan uzaklaşırken Martin sessizce ağlayarak şunları söyledi " Özür dilerim, kelebek."...
Bölüm Yorumları