Sana Rağmen

BÖLÜM 7Kendim İçin İlk Adım (2.

Kısım)"Bazen yeni bir sayfa açmak, eski sayfayı yırtmak değil; onu olduğu gibi kabul edip yoluna devam etmektir."İlk haftalar düşündüğümden daha hızlı geçmeye başlamıştı.Artık sabahları okula giderken tek düşündüğüm şey Arda değildi.Derslerimi dinliyor, öğretmenlerin anlattıklarını not alıyor, anlamadığım yerleri çekinmeden soruyordum.Beyza ile İrem de bu değişimi fark etmişti.Bir gün matematik dersinden çıkarken Beyza koluma girdi."Farkında mısın?""Neyin?""Eskisi kadar dalıp gitmiyorsun."İrem de gülerek araya girdi."Hatta geçen hafta matematikten en yüksek notlardan birini sen aldın."Utanarak gülümsedim."Aslında sadece biraz daha çalışıyorum."Beyza başını iki yana salladı."Hayır.""Ne hayırı?""Sen artık kendine inanıyorsun."Bu cümleyi duyunca içimde sıcacık bir his oluştu.Belki gerçekten değişmeye başlamıştım.O gün öğle arasında üçümüz okul bahçesindeki banklardan birine oturduk.Ağaçlardan sararmaya başlayan yapraklar yavaşça yere düşüyordu.Hava ne çok sıcaktı ne de soğuk.Tam sonbaharın ilk günleri...İrem elindeki sandviçten bir lokma aldı."Gül.""Hı?""Artık sürekli Arda'dan bahsetmiyorsun."Bir an durup düşündüm.Haklıydı.Eskiden her konuşmanın sonu mutlaka ona çıkardı.Şimdi ise bazen saatlerce adını bile anmıyordum."Sanırım biraz alışıyorum."dedim.Beyza hafifçe gülümsedi."Alışmıyorsun.""O zaman?""Kendini yeniden buluyorsun."Zil çalınca sınıfa döndük.Son ders beden eğitimiydi.Öğretmen ders bitmeden önce elindeki birkaç afişi panoya astı."Arkadaşlar," dedi."Bu yıl okul kulüplerimize yeni öğrenciler alınacak.