Sana Rağmen

BÖLÜM 11İlk Kelimeler (2.

Kısım)"Bazı anlar vardır; üzerinden yıllar geçse bile insan gözünü kapattığında aynı heyecanı yeniden hisseder."Yerime döndüğümde hâlâ heyecandan ellerim titriyordu.Raketimi sıkıca tuttum.Yanımdaki arkadaşım gülümseyerek,"İyi misin?"diye sordu.Utanarak başımı salladım."İyiyim."Ama aslında hiç de iyi değildim.Kalbim sanki göğsümden çıkacak gibiydi.Az önce aylarca hayalini kurduğum şey olmuştu.Arda'yla ilk kez konuşmuştuk.Konuşmamız yalnızca birkaç cümleden ibaretti.Ama benim için o birkaç cümle bile unutulmayacak kadar değerliydi.Derin bir nefes aldım."Gül, sakin ol." diye fısıldadım kendi kendime."Antrenmana odaklan."Hoca düdüğünü çaldı."Herkes yerini alsın."Bu kez çapraz vuruş çalışmasına geçmiştik.Top bana doğru geldi.Raketi doğru açıyla tuttum.Top tam istediğim yere gitti."Aferin!" dedi hoca.Bir kez daha vurdum.Bir kez daha...Her denememde biraz daha rahat hissediyordum.Heyecanım yavaş yavaş yerini mutluluğa bırakıyordu.Hoca birkaç dakika beni izledikten sonra yanımıza geldi."Gül.""Efendim hocam?""Son haftalarda gerçekten çok gelişmişsin."Yüzümde küçük bir gülümseme oluştu."Teşekkür ederim hocam.""Çalışmaya devam et.""Bu tempoyla gidersen çok daha iyi olacaksın."Hocanın bu sözleri beni inanılmaz motive etmişti.Ben yeniden çalışmaya devam ederken kortun diğer tarafında deneyimli öğrenciler kendi antrenmanlarını sürdürüyordu.Ara sıra top sesleri birbirine karışıyor, hocanın uyarıları bütün kortta yankılanıyordu.Güneş yavaş yavaş batmaya başlamıştı.Turuncu ışık kortun üzerine vuruyor, filelerin gölgeleri zemine düşüyordu.Bir ara su molası verildi.Ben bankta oturup suyumu içerken bütün antrenmanı düşündüm.En çok da biraz önce yaşanan olayı...Kendi kendime gülmeye başladım."İnsan ilk konuşmasını da böyle yapar mı?"Topu yanlışlıkla başına atmıştım.Bunu düşündükçe hem utanıyor hem de gülüyordum.İçimde garip ama güzel bir heyecan vardı.Antrenmanın son bölümünde hoca bizi tekrar korta çağırdı."Herkes son on dakikayı en iyi şekilde değerlendirsin."Bu kez hedef çalışması yapıyorduk.Kortun belirli bölgelerine top göndermeye çalışıyorduk.İlk hedefi tutturdum.İkinciyi de...Üçüncüde top fileye takıldı."Gayet iyi." dedi hoca."Vuruşların ilk haftaya göre çok daha kontrollü."Bu sözleri duymak bana büyük bir mutluluk vermişti.Son düdük çaldığında herkes birbirini alkışladı.Raketler toplandı, fileler düzenlendi.Ben çantamı omzuma takıp korttan çıktım.Okulun kapısına doğru yürürken aklım hâlâ birkaç saat önceydi.Eve vardığımda kapıyı açar açmaz annem,"Bugün çok mutlu görünüyorsun."dedi.Gülümseyerek,"Antrenman çok güzeldi."cevabını verdim.O akşam Beyza bizde kalacaktı.Saat sekize doğru kapı çaldı.Koşarak kapıyı açtım.Beyza elinde küçük bir çantayla gülümseyerek içeri girdi."Özledin mi beni?""Kız, daha bugün okuldaydık."İkimiz de kahkaha attık.Akşam yemeğini yedikten sonra odama geçtik.Yatağın üzerine uzandık.Beyza bana bakıp gülümsedi."Şimdi anlat bakalım.""Neyi?""Hiç bilmiyormuş gibi yapma.""Tenisi..."Utancımdan yastığı yüzüme kapattım.Beyza kahkaha atmaya başladı."Evet, tenisi."Yastığı kenara bıraktım."Bugün..."diye başladım."Yanlışlıkla topu Arda'nın kafasına attım."Beyza'nın gözleri kocaman açıldı."Ne yaptın?""İnan bana isteyerek olmadı.""Sonra?""Hemen yanına gidip özür diledim.""Ee?""Ben 'Çok özür dilerim.' dedim.""O da..."Bir an sustum.O iki cümleyi tekrar hatırladım."Sorun değil...