Sana Rağmen

BÖLÜM 13Gördüğüm O An (1.

Kısım)"Bazen insanı en çok kıran şey, duyduğu bir söz değil; kendi zihninde kurduğu cümlelerdir."Sabah gözlerimi açtığımda nedense içimde tarif edemediğim bir mutluluk vardı.Sanki bugün güzel bir gün olacaktı.Belki de bunun sebebi son günlerde yaşananlardı.Arda'yla iki kez konuşabilmiştim.İlkinde yanlışlıkla tenis topunu başına atmış, telaşla özür dilemiştim.İkincisinde ise bahçede bulduğum tenis topunu ona uzatıp beden eğitimi öğretmenine götürmesini istemiştim.İkisi de çok kısa konuşmalardı.Ama benim için saatlerce konuşmuşuz gibi değerliydi.Hazırlanıp evden çıktım.Yol boyunca kulaklığımı taktım.Şarkılar çalıyordu ama ben hiçbirini dinlemiyordum.Aklım yine ondandı."Acaba bugün onu görecek miyim?""Görürsem selam verebilir miyim?""Ya beni tanımadıysa?"Kendi kendime bunları düşünerek okula vardım.Kapının önünde Beyza ile İrem beni bekliyordu."Günaydın!""Günaydın."Beyza yüzüme bakıp gülümsedi."Bugün çok mutlu görünüyorsun.""Öyle miyim?""Evet.""Yüzünden belli oluyor."İrem de gülerek,"Bugün yine Arda'yı anlatmaya başlayacak."dedi.Ben utandım."Abartıyorsunuz."Beyza kahkaha attı."Hayır, sen abartıyorsun.""Sabahın yedisinde bile Arda'yı düşünüyorsundur."Hiçbir şey diyemedim.Çünkü haklıydı.Gerçekten de öyleydi.İlk ders başlamadan önce koridorlarda dolaşmaya başladık.Her zamanki gibi öğrenciler sağa sola koşuşturuyor, öğretmenler sınıflarına giriyordu.Ben ise farkında olmadan gözlerimle onu arıyordum.Belki karşı koridordan geçer diye düşünüyordum.Bir süre yürüdük.Sonra merdivenlere doğru döndük.Tam o sırada onu gördüm.Arda...Merdiven boşluğunun yanında ayakta duruyordu.İçimde küçük bir heyecan oluştu.Tam ona bakarken yanında bir kız öğrencinin olduğunu fark ettim.Kız bir şey anlatıyordu.Arda da onu dinliyordu.Birkaç saniye sonra ikisi birlikte gülümsedi.Kalbime sanki biri ince bir iğne batırmıştı.Olduğum yerde kaldım.Beyza yürümeye devam ederken benim durduğumu fark edip döndü."Gül?"Ben cevap veremedim.Bakışlarım hâlâ aynı noktadaydı.Beyza da baktığım yere baktı.Arda'yı gördü.Sonra yanındaki kız öğrenciyi fark etti.Koluma hafifçe dokundu."Hadi."Başımı salladım.Ama ayaklarım yürümek istemiyordu.İçimde garip bir his vardı."Kim bu kız?""Neden birlikte gülüyorlar?""Acaba..."Düşüncenin devamını bile getiremedim.Getirmek istemedim.İrem yanıma geldi."Ne oldu?""Bir şey yok.""Emin misin?""Evet."Sesim bile değişmişti.Kendi sesimi tanıyamıyordum.Derse girdik.Öğretmen tahtaya konuyu anlatıyordu.Defterimi açtım.Kalemi elime aldım.Ama tek satır bile yazamıyordum.Aklım sürekli biraz önce gördüğüm sahnedeydi."Belki sadece sınıf arkadaşıdır.""Ama neden o kadar samimiydiler?""Ya sevdiği kişi oysa?"İçimdeki sesler hiç susmuyordu.Öğretmen adımı söylediğinde irkildim."Gül.""Efendim hocam?""Anlattığım sorunun cevabı nedir?"Soruyu bile duymamıştım.Başımı eğdim."Bilmiyorum hocam."Öğretmen şaşkınlıkla bana baktı."Sen bugün çok dalgınsın.""Evet hocam.""Kendine gel.""Tamam hocam."Yerime oturdum.Gözlerim dolmaya başlamıştı.Kimsenin fark etmesini istemiyordum.İlk teneffüste Beyza beni sınıftan çıkardı.Koridorun daha sakin olduğu bir yere geçtik.Yüzüme dikkatlice baktı."Gül.""Hı?""Sabah gördüğünden beri çok değiştin.""Yok.""Var.""Bir şey yok.""Gözlerin dolu."O an başımı çevirdim.Konuşursam ağlayacakmışım gibi hissediyordum.Beyza yumuşak bir sesle,"Ne düşündüğünü söyle."dedi.Derin bir nefes aldım."Ya...""Ya o kız..."Sözüm boğazımda düğümlendi.Beyza beni dikkatle dinliyordu."Ya onu seviyorsa?"Bunu söyler söylemez gözlerimden bir damla yaş süzüldü.Hemen sildim.Kimsenin görmesini istemiyordum.Beyza omzuma dokundu."Gül...""Belki sadece konuşuyorlardır.""Belki aynı sınıftalar.""Belki ödev konuşuyorlardır.""Belki akrabasıdır.""Hiçbir şey bilmiyoruz."Ama ben onu dinleyemiyordum.Çünkü zihnim bana en kötü ihtimalleri gösteriyordu.İçimdeki küçücük umut bile sanki yavaş yavaş kayboluyordu.O an tek istediğim şey...Sessizce eve gidip kimseye görünmeden ağlamaktı."İnsan bazen gerçeğin ne olduğunu değil, korktuğu şeyin gerçek olabileceğini düşünerek bile paramparça olabilir."