Sana Rağmen

BÖLÜM 13Gördüğüm O An (2.

Kısım)"Bazen insanın gözünden akan yaşın sebebi gerçekler değil, korkularıdır."İlk teneffüsten sonra derse geri döndüm.Sınıfa girdim ama sanki bedenim gelmişti de ruhum hâlâ koridorda kalmıştı.Öğretmen ders anlatıyor, arkadaşlarım not alıyordu.Ben ise defterimin açık sayfasına boş boş bakıyordum.Kalemi elimde çeviriyor ama tek bir kelime bile yazamıyordum.Aklımda sürekli aynı görüntü vardı.Arda...Ve yanındaki kız..."Neden bu kadar üzülüyorum?" diye sordum kendi kendime."Sonuçta onun hayatına karışamam ki..."Bu düşünce beni daha da kötü hissettirdi.Çünkü ne kadar haklı olsam da kalbime söz geçiremiyordum.Dersin bitmesini bekledim.Zil çaldığında herkes dışarı çıktı.Ben ise birkaç saniye daha yerimde oturdum.İrem yanıma geldi."Gül, çıkmıyor musun?""Geliyorum."Sesim çok kısıktı.Koridora çıktığımızda Beyza beni dikkatle izliyordu.Normalde en önde yürüyen, sürekli gülen bendim.Bugün ise tek kelime etmiyordum.Beyza koluma girdi."Gel biraz bahçeye çıkalım."Sessizce onunla yürüdüm.Bahçedeki banklardan birine oturduk.Rüzgâr hafif hafif esiyordu.Bir süre hiçbirimiz konuşmadık.En sonunda Beyza sessizliği bozdu."Gül...""Hı?""Sabah gördüğün şey yüzünden kendini bu kadar üzmeye değer mi?"Gözlerim yeniden doldu."Bilmiyorum.""Gerçekten bilmiyorum.""Onu öyle görünce...""Kalbim sanki sıkıştı."Beyza elimi tuttu."Bak bana."Başımı kaldırdım."Sen sadece iki insanın konuştuğunu gördün.""Gerisini sen düşündün.""Belki hiçbir şey yok.""Belki de sen boşuna üzülüyorsun."Derin bir nefes aldım."İnşallah öyledir."Ama içimdeki ses susmuyordu.Dersler bittiğinde herkesten önce okuldan çıktım.Ne Beyza'yı bekledim ne de İrem'i.Tek istediğim eve gitmekti.Yolda yürürken gözlerim doluyor, önüm bulanıklaşıyordu.Eve girer girmez odama koştum.Kapıyı kapattım.Çantamı yatağın üzerine bıraktım.Ve kendimi yatağa attım.O ana kadar tutmaya çalıştığım gözyaşlarım bir anda boşaldı.Yastığıma sarılıp sessizce ağlamaya başladım."Ben neden böyle oldum..."diye fısıldadım."Daha hiçbir şey bilmiyorum.""Ama canım neden bu kadar yanıyor?"Dakikalar geçti.Ağlamaktan gözlerim kızarmıştı.Tam o sırada annem kapıyı çaldı."Gül?""Efendim anne?""İyi misin?""Evet."Sesim ağladığımı belli ediyordu.Annem fazla üstelemedi."Dinlen biraz.""Tamam."Kapı kapanınca yeniden sessizlik oldu.Yaklaşık yarım saat sonra telefonum çaldı.Arayan Beyza'ydı.Açacak hâlim yoktu.Telefon sustu.Bir dakika sonra tekrar çaldı.Yine açmadım.Ardından mesaj geldi."Gül, iyi olmadığını biliyorum.