Sana Rağmen

BÖLÜM 14Umudun Kırıntıları (1.

Kısım)"Bazen insanın yeniden gülümseyebilmesi için, sadece yanında onu bırakmayan bir dostun olması yeterlidir."O gece neredeyse hiç uyuyamamıştım.Ne zaman gözlerimi kapatsam aynı görüntü aklıma geliyordu.Merdivenlerin yanında duran Arda...Ve onunla konuşan kız...Her seferinde içim biraz daha sıkışıyordu.Sabah alarm çaldığında gözlerimi açmak bile istemedim.Yatağımdan doğrulup aynaya baktığımda gözlerimin hâlâ hafif şiş olduğunu fark ettim.Yüzümü yıkadım.Saçlarımı topladım.Üzerimi giyinirken annem odama seslendi."Gül, kahvaltı hazır.""Geliyorum anne."Masaya oturdum ama neredeyse hiçbir şey yiyemedim.Annem yüzüme baktı."İyi misin kızım?"Başımı hafifçe salladım."Sadece biraz uykusuzum."İçimde kopan fırtınayı kimseye anlatacak gücüm yoktu.Çantamı alıp evden çıktım.Yol boyunca tek bir şarkı bile açmadım.Eskiden okula giderken içimde küçücük de olsa bir heyecan olurdu.Bugün ise sadece yorgundum.Okulun kapısına vardığımda Beyza ile İrem beni bekliyordu.Beni görür görmez yanıma geldiler."Günaydın."dediler aynı anda."Günaydın."Sesimdeki mutsuzluğu ikisi de hemen fark etmişti.İrem bana dikkatlice baktı."Dün gece uyuyamadın değil mi?""Biraz."Beyza koluma girdi."Bugün seni üzülürken görmek istemiyoruz.""Elimizden geleni yapacağız."İlk defa hafifçe gülümsedim."İkinize de teşekkür ederim."Üçümüz birlikte okul binasına girdik.Koridor her zamanki gibi kalabalıktı.Bir tarafta kahkahalar yükseliyor, diğer tarafta öğrenciler sınavdan konuşuyordu.Ben ise istemeden etrafıma bakıyordum.Aslında bakmak istemiyordum.Ama gözlerim onu arıyordu.Tam merdivenlerin olduğu yere geldiğimizde...Onu yine gördüm.Kalbim istemsizce hızlandı.Bu kez arkadaş grubuyla ayakta konuşuyordu.Bir an gözüm dün gördüğüm kızı aradı.O da biraz ileride başka öğrencilerle konuşuyordu.Bir kız grubuyla kahkaha atıyor, sonra başka bir sınıftan gelen iki öğrenciyle sohbet ediyordu.Beyza bunu fark etti.Kolumu hafifçe sıktı."Gördün mü?""Neyi?""O kızı."Başımı salladım."Evet.""Sadece Arda'yla konuşmuyor."Bakışlarımı tekrar o kıza çevirdim.Gerçekten de farklı öğrencilerle rahatça sohbet ediyordu.İçimdeki düğüm biraz gevşedi.Beyza yüzüme baktı."İşte sana dün anlatmaya çalıştığım buydu.""Bir şeyi görüp hemen kötü düşünme."Derin bir nefes aldım."Sanırım haklısın.""Sanırım değil...""Kesinlikle haklıyım."İrem de gülerek araya girdi."Bizim Gül var ya...""Hemen roman yazıyor kafasında."İlk kez içten bir kahkaha attım."Haklısınız galiba."İlk ders tarih dersiydi.Öğretmen sınıfa girer girmez herkese dönüp,"Bugün küçük bir sözlü etkinlik yapacağız."dedi.Eskiden olsa heyecandan konuşamazdım.Ama bugün kendimi toparlamak istiyordum.Öğretmen bana söz verdiğinde ayağa kalktım.Soruları tek tek cevapladım.Ders bitince öğretmen bana gülümsedi."Aferin Gül.""Bugün gayet güzel anlattın.""Teşekkür ederim hocam."Yerime oturduğumda Beyza arkasını dönüp bana sessizce başparmağını kaldırdı.Ben de gülümsedim.Belki de gerçekten kendimi toparlamaya başlamıştım.İlk teneffüste kantine indik.Sırada beklerken İrem bir anda bana döndü."Gül.""Hı?""Dün seni görünce gerçekten çok korktuk.""Özür dilerim.""Bizden niye özür diliyorsun?""Çünkü moralinizi de bozdum."Beyza omzuma hafifçe vurdu."Arkadaş bunun için var.""Sen üzülürsen biz de üzülürüz.""Sen mutlu olursan biz de mutlu oluruz."Onların bu sözleri içimi ısıttı.Kendimi gerçekten şanslı hissettim.Belki her zaman istediğim şeylere sahip değildim.Ama yanımda beni hiçbir zaman yalnız bırakmayan iki arkadaşım vardı.Bu bile bana güç veriyordu.Tam kantinden çıkarken uzaktan Arda'nın arkadaşlarıyla koridora doğru yürüdüğünü gördüm.Bu kez sadece kısa bir an baktım.Sonra başımı çevirip yürümeye devam ettim.Beyza bunu fark edip gülümsedi."İşte bu.""Ney?""Artık sadece bakıp yoluna devam edebiliyorsun."Derin bir nefes aldım."Evet...""Sanırım yavaş yavaş öğreniyorum.""Bazen iyileşmek, unutmaktan değil; canını acıtan şeye rağmen yürümeye devam edebilmekten geçer."