Sana Rağmen

BÖLÜM 14Umudun Kırıntıları (2.

Kısım)"İnsan bazen en çok, kendine yeniden inanmayı öğrenir."İkinci ders de beklediğimden daha güzel geçmişti.Derslere odaklanmaya çalışıyordum.Her ne kadar aklımın bir köşesinde hâlâ Arda olsa da artık kendimi toparlamak için çabalıyordum.Zil çalınca Beyza yanıma geldi."Hadi biraz bahçeye çıkalım."İrem de bize katıldı.Üçümüz okul bahçesindeki banklardan birine oturduk.Sonbahar rüzgârı hafif hafif esiyordu.Ağaçlardan düşen yapraklar ayaklarımızın önünde dönüp duruyordu.Bir süre sessizce oturduk.Sonra Beyza bana dönüp gülümsedi."Şimdi söyle bakalım.""Neyi?""Bugün kaç dakika Arda'yı düşündün?"İrem kahkaha attı.Ben de istemsizce güldüm."Bilmiyorum.""Yirmi dört saat."dedi İrem."Abartmayın."Beyza başını iki yana salladı."Abartmıyoruz.""Sen sabah uyanınca bile ilk onu düşünüyorsun."Başımı önüme eğdim."Haklı olabilirsiniz."İrem bana baktı."Gül.""Hı?""Bir şey soracağım.""Sor.""Onu sevdiğin kadar kendini de seviyor musun?"Bu soru beni düşündürdü.Uzun süre cevap veremedim.Sonra sessizce,"Bilmiyorum."dedim.Beyza elini omzuma koydu."İşte bunu öğrenmelisin.""Çünkü sen çok güzel bir insansın.""Kendini üzmeye değmez."Bu sözler beni duygulandırmıştı.Gözlerim doldu ama bu kez ağlamadım.Sadece gülümsedim."İyi ki varsınız."İkisi de aynı anda,"İyi ki sen de varsın."dediler.Öğleden sonraki derslerde öğretmen grup çalışması yaptırdı.Ben, Beyza ve İrem aynı gruptaydık.Eskisi gibi olmasa da artık derse daha rahat odaklanabiliyordum.Ara sıra koridordan gelen sesleri duyuyor, istemsizce kapıya bakıyordum.Sonra kendi kendime gülümsüyordum."Gül...""Her sese dönersen bu iş olmaz."Ders bitince zil çaldı.Herkes eşyalarını toplamaya başladı.Biz de çantalarımızı alıp okuldan çıktık.Okul çıkışında hava serinlemişti.Üçümüz aynı yolda yürüyorduk.İrem bir süre sonra kendi sokağına döndü.Beyza ile yalnız kaldık.Bir süre sessizce yürüdük.Sonra Beyza bana döndü."Dün gece seni öyle görünce çok korktum.""Ben de kendimden korktum."dedim."Bir insanı bu kadar sevebileceğimi bilmiyordum."Beyza hafifçe gülümsedi."Sevmek kötü bir şey değil.""Ama kendini üzmek kötü."Başımı salladım."Haklısın.""Bak Gül.""Belki bir gün her şey çok güzel olur.""Belki de hiç düşündüğün gibi olmaz.""Bunu hiçbirimiz bilmiyoruz.""Ama sen bugünden yarını yaşamaya çalışma.""Sadece bugününü yaşa."Onun sözleri içimde yankılandı.Belki de gerçekten geleceği düşünmekten bugünü kaçırıyordum.Evin önüne geldiğimizde Beyza bana sarıldı."Bugün seni dünkü gibi ağlarken görmediğim için mutluyum."Ben de ona sarıldım."Ben de.""Yarın görüşürüz.""Görüşürüz."Eve girdim.Odama geçip çantamı bıraktım.Masamın çekmecesinden günlüğümü çıkardım.Kalemi elime aldım.Bir süre boş sayfaya baktım.Sonra yazmaya başladım."Sevgili günlük...""Dün dünyam yıkılmış gibi hissetmiştim.""Bugün ise anladım ki bazen insan kendi düşüncelerine yeniliyor.""Belki gördüğüm şey sandığım gibi değildi.""Belki de ben sadece korktum.""Onu hâlâ çok seviyorum.""Ama bugün bir şeyi daha öğrendim.""Beni her düştüğümde ayağa kaldıran iki arkadaşım var.""Beyza ve İrem...""Eğer onlar olmasaydı belki bugün hâlâ ağlıyor olurdum."Kalemi bıraktım.Pencereye doğru yürüdüm.Gökyüzü turuncudan yavaş yavaş laciverte dönüyordu.Derin bir nefes aldım.İçimde hâlâ özlem vardı.Hâlâ merak vardı.Ama artık umudum da vardı.Yatağıma uzanırken telefonumun ekranına baktım.Beyza mesaj atmıştı."Sakın yine kafanda senaryo kurma.